ونوس تنها وبلاگی بودکه خیلی دوستش داشتم

چرا کسی دلنوشته هام را از روی طاقچه برنمیدارد؟؟؟

چرا کسی نمیداند که صبحگاهان خورشید از اتاق من طلوع میکند!!!!!!!!!!!!

وشبانگاهان در چشمهایم غروب میکند!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

چقدر هوا سرد است لاله ها میلرزند!!!!!!!!!!!!

بارانهای نقره ای بوی عشق میدهند.قالیچه ها آبی شدند.

چرا هیچ اتفاقی نمی افتد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چرا کسی احساس قشنگی را نمیبیند؟؟؟؟؟؟؟؟

چرا دلها تیره هستند نه خاکستریند وشاید هم بیرنگ!!!!!!!!!

چرا کسی صدای درد را نمی شنود؟؟

هوا تمام شد!!

شبیه هم شدیم!!

بیا عاشقانه خدا را دنبال کنیم بیا با خدا قرار بزاریم!!!!!!!!!!!!!

دلم میخواهد دستانت را به شاخه گلی پیوند بزنم

واز باران خواهش کنم ببارد تا سبز شوی

..........دلم میخواهد تا شعری برایت بگویم

با جملات آبی/ خاکستری/ سیاه

از یاس ونرگس برایت بنویسم

تا پنجره ای رو به آفتاب باز شود

وستاره ها در شب تنهایی تو تو را تنها نگزارند

دلم میخواهد قطره ای شوم از گوشه چشمت  چکه کنم

ودر کنج لبت محو شوم

دلم میخواهد تا تصویرت در اشکهایم قاب شود

چرا هیچ اتفاااااااااااقی نمی اااااااااااااافتد................؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ساعتی که ضمن کار کردن چرت میزند ، عقب می ماند .

دلم برای ماهی ها می سوزد که در ایام کودکی نمی توانند خاک بازی کنند .

کلاس اول ابتدایی بودم که مساله دوره دوم دبیرستان را غلط حل می کردم .

افرادی که پوست موز را روی زمین می اندازند با شخص خاصی دشمنی ندارند .

خورشید در قعر دریا قدم می زد .

سر خورشید همیشه گرم است .

نگاه خامم تمام شده است .

زبانم فیلتر دارد .

تعجب میکنم چطور اندوه غمی که در دل پرنده هست داخل قفس جای می گیرد !

برای اینکه کسی در کارم دخالت نکند مدتیست اصولاً کاری انجام نمی دهم .

چون تاریخ تولد جسم و روحم با هم فرق می کند ناگزیرم سالی دو بار برای خودم جشن تولد بگیرم .

فاصله بین روز و شب کوهی است که هر روز صبح خورشید از پشت آن نمایان می شود .

 

پشت این پنجره ها دل می گیره

غم و غصه دلو تو می دونی

وقتی ا بخت خودم حرف می زنم

چشام اشک بارون می شه تو می دونی

                                                               عمریه غم تو دلم زندونیه

                                                               دل من زندون داره تو می دونی

                                                               هر چی بش می گم تو آزادی دیگه

                                                               می گه من دوست دارم تو می دونی

می خوام امشب با خدام شکوه کنم

شکوه های دلمو تو می دونی

بگم ای خدا چرا بختم سیاست

چرا بخت من سیاست تو می دونی

پنجره بسته می شه شب می رسه

چشام آروم نداره تو می دونی

اگه امشب بگذره فردا می شه

مگه فردا چی می شه تو می دونی

                                                               عمریه غم تو دلم زندونیه

                                                               دل من زندون داره تو می دونی

                                                               هر چی بش می گم تو آزادی دیگه

                                                                می گه من دوست دارم تو می دونی

 کاش این مردم. دانه های دلشان پیدا بود!

تو شدی مهمون من

مهمون قلبم

از صدات زمزمه ی عشقو شنفتم

تو به من قشنگ ترین لحظه رو دادی

من واست قشنگ ترین قصه رو گفتم

نازنین از تو چه پنهون آتیش افتاده به جونم

تا می تونی مثل آتیش بسوزونم بسوزونم

عاشقیت همیشه با من

عشق من همیشه با تو

گریه هام می گذرن از من

زندگیم پر میشه با تو

اومدی تو روزگارم

دیگرون رفتن و رفتن

من اگه واست عزیزم

اینو پنهون نکن از من

نازنین از تو چه پنهون آتیش افتاده به جونم

تا می تونی مثل آتیش بسوزونم بسوزونم

عاشقیت همیشه با من

عشق من همیشه با تو

گریه هام می گذرن از من

زندگیم پر میشه با تو

وقتی دستاتو گرفتم

لحظه ی چشماتو دیدن

به من این مژده رو دادی

که رسیدم به رسیدن

نازنین از تو چه پنهون آتیش افتاده به جونم

تا می تونی مثل آتیش بسوزونم بسوزونم

وقتی پرنده را از قفس منها می‌کنم، اشکِ شادی در چشم‌هایم جمع می‌شود.

من ... هيچ

نامم ... هيچ کس

صدايم ... خفه تر از درد

و  

 نگاهم پوچ تر از تو

فقط حرکت می خواهم در این سکون نکبت بار

بامدادان، دو راهب بودایی بر راهی می رفتند. به رودی رسیدند. دختری آنجا ایستاده بود که از رود بگذرد و نمی توانست. یکی از راهبان او را به دوش گرفت و هر سه از رودخانه گذشتند و دو راهب رفتند.

شامگاهان، پس از راهی دراز،هنگام خواب، راهب دوم پس از سکوتی طولانی بی مقدمه گفت: ولی ما نباید زنان را لمس کنیم.
که راهب دیگر پاسخ داد: من، او را همانجا به زمین گذاشتم. ولی او تا بدین جا، تا کنون، تمام راه بر دوش تو بوده...

اگر دروغ رنگ داشت هر روز،شايد ده ها رنگين کمان در دهان ما نطفه ميبست و بيرنگی کمياب ترين چيزها بود اگر عشق، ارتفاع داشت من زمين را در زير پای خود داشتم و تو هيچگاه عزم صعود نميکردي آنگاه شايد پرچم کهربايی مرا در قله ها به تمسخر ميگرفتی اگر شکستن قلب و غرور صدا داشت عاشقان سکوت شب را ويران ميکردند گر براستی خواستن توانستن بود محال نبود،وصال و عاشقان که هميشه خواهانند هميشه ميتوانستند تنها نباشند اگر گناه وزن داشت هيچ کس را توان آن نبود که گامی بردارد تو از کوله بار سنگين خويش ناله ميکردی و شايد من، کمر شکسته ترين بودم اگر غرور نبود چشمهای مان به جای لبها سخن نميگفتند و ما کلام دوستت دارم را در ميان نگاه های گهگاه مان جستجو نميکرديم اگر ديوار نبود
نزديک تر بوديم،همه وسعت دنيا يک خانه ميشد و تمام محتوای يک سفره سهم همه بود و هيچکس در پشت هيچ ناکجايی پنهان نميشد اگر ساعتها نبودند آزاد تر بوديم، با اولين خميازه به خواب ميرفتيم و هر عادت مکرر را در ميان بيست و چهار زندان حبس نميکرديم اگر خواب حقيقت داشت هميشه با تو در کنار آن ساحل سبز لبريز از ناباوری بودم هيچ رنجی بدون گنج نبود اما گنجها شايد، بدون رنج بودند اگر همه ثروت داشتند دلها سکه را بيش از خدا نمي پرستيدند و يکنفر در کنار خيابان خواب گندم نميديد تا ديگری از سر جوانمردی بي ارزشترين سکه اش را نثار او کند اما بی گمان صفا و سادگی ميمرد،اگر همه ثروت داشتند اگر مرگ نبود همه کافر بودند و زندگی بی ارزشترين کالا بود ترس نبود،زيبايی نبود  و خوبی هم، شايد اگر عشق نبود به کدامين بهانه می گريستيم و می خنديديم؟کدام لحظه ناياب را انديشه ميکرديم؟و چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آورديم؟آری! بيگمان پيش از اينها مرده بوديم
اگر عشق نبود اگر کينه نبود قلبها تمام حجم خود را در اختيار عشق ميگذاشتند من با دستانی که زخم خورده توست گیسوان تو را نوازش ميکردم و تو سنگی را که من به شيشه ات زده بودم به يادگار نگه ميداشتی و ما پيمانه هايمان را در تمام شبهای مهتابی به سلامتی دشمنانمان می نوشيديم اگر خداوند يک آرزوی انسان را برآورده ميکرد من بيگمان دوباره ديدن تو را آرزو ميکردم و تو نيز هرگز نديدن من را آنگاه نميدانم
براستی خداوند کداميک را ميپذيرفت؟

نمی گم خطا نکردم من که ادعا نکردم

همه گفتن بی وفایی ولی اعتنا نکردم

راهی سفر شدی تو من دلم می خواست بمونی

واسه موندن تو اما به خدا دعا کردم

توی کوچه ی رفاقت یه سلام جواب ندادم

تو دلم تویی اونو با کسی آشنا نکردم

می دونم دوسم نداری حتی قدر یه قناری

ولی عاشقم هنوزم بدون اشتباه نکردم

زیر دین ناز چشمات عمریه دارم می سوزم

تا خاکستری نشه دل دینمو ادا نکردم

نامه های عاشقونه با نشونه بی نشونه

اما از کسای دیگه ست پس اونا رو وا نکردم

نمیگم خطا نکردم من که ادعا نکردم

همه گفتن بی وفایی ولی اعتنا نکردم

الكساندر گراهام بل اولين پيام تلفني خود را هم زمان با روز ولنتاين در روز ۱۴ فوريه سال ۱۸۷۶ اعلام كرد. پس جشن روز ولنتاين به چه كسي تعلق دارد؟ به آنها كه دنبال بهانه محبت مي گردند يا آنها كه در جست وجوي تعريف ساده دوستي هستند؟تمام آنها كه اين روز را جشن مي گيرند عقيده دارند اين روز به دخترها و پسرهاي جوان تعلق دارد. عده اي هم معتقدند ولنتاين متعلق به آدم هاي خجالتي است كه در روزهاي ديگر نمي توانند به آنها كه دوستشان دارند ابراز عشق و علاقه كنند. بنابراين بي هيچ صحبتي در اين روز با دادن يك هديه شايد حرف فرو خورده ماه ها، هفته ها و يك سال خود را بيان مي كنند.جشن روز ۱۴ فوريه (۲۵ بهمن) فرصتي براي ابراز احساسات و علاقه به ديگري است. شايد ولنتاين فقط يك بهانه است.ما براي هر جشني در جست وجوي يك تعريف پيچيده ايم. شايد هم براي هر اتفاقي.ما براي هر بهانه اي برنامه نويسي مي كنيم. اما خيلي ساده بپرسيم چرا يك جشن كاتوليك و داخلي در سال قرن هاي نخستين ميلاد مسيحي به خاطر بار عاطفي و احساسي خود توانسته است تمام مرزها را در نوردد و دل هاي غيركاتوليك ها را به هم نزديك كند..

قصه ۱۴ فوريه سال ۲۶۹ پس از ميلاد كه يك داستان ملودرام حقيقي است شايد در تمام دنيا و پيش از آن روز هم اتفاق افتاده باشد، اما چرا ملتي يا قومي مي تواند اندك داشته خود را به راحتي آنچنان جهاني كند كه با شكل و شمايل امروزين سال هاي بسياري را تجربه كرده و بعد جامعه شناسانه به خود بگيرد.ولنتاين شايد در ظاهر فقط از ردوبدل شدن يك بسته با روبان هاي رنگي در نماي نزديك ديده شود ولي در دورنماي خودتجربه يك آموزش عاطفي است كه جوانان را نيازمند اقتدا مي كند. چه بسا جوان از هر دين و هر كشوري ۱۴ فوريه را به خوبي مي شناسد و جامعه را به اين باور نشانده كه در متن زندگي روزمره اش اين اتفاق را هم ناديده نگيرد.ايرانيان تنها مردمي هستند كه در تمام افسانه ها، اساطير و داستان هاي ملموس و غيرملموس دور يا نزديك شادمان ترين مردم شناخته شده اند. ايرانيان قديم براي تولد هر ماه و روز و هفته خود جشني داشتند كه همه به يكديگر مهر مي ورزيدند، چه بسا بسياري از آيين ها نيز هنوز ادامه دارد شايد به همين دليل ايران كشور آيين مهرورزي نام گرفته است اما چرا در طول تاريخ نتوانسته جشن هاي خود را به آيين هاي جهاني تبديل كند. غير از اين نيست كه در متن جشن هاي ايرانيان محبت به يكديگر و ابراز عشق نهفته بوده است همچون يلدا، مهرگان، اسفندگان، سده و ... ولي جوان هاي ايراني براي بهانه ابراز محبت به دنبال گونه غيرايراني مي روند و تقصير ازا ين تعميم جهاني، ديگران نيستند، كه ما براي ماندگاري آيين خود هيچ نكرده ايم.در دين اسلام نيز جشن هاي مذهبي بسياري هست كه قدرت جهاني شدن داشته اند، همچون كاتوليك ها كه روز ۱۴ فوريه خود را جهاني كردند. به همين سادگي!

مرگ ولنتاين مقدس

«در نيمه فوريه هر كس در سراسر گيتي يك كارت دريافت مي كند. با قلب قرمز بزرگي كه با آرزوهاي شيرين پوشانده شده است. ولنتاين روز ديوانگان عشق است.» اين جملات هر روز در سايت هاي مختلف براي اين روز مرور مي شود و اينكه ولنتاين، كشيش كه يك روز را در دنيا به نام خود ثبت كرده يك زنداني مقدس بوده است. در تمام داستان هاي روايت شده ولنتاين، مقدس زندگي كرده است.ولي هديه دادن شكلات هايي با بسته بندي قرمز و پر از روبان تنها بهانه اش يك داستان اساطيري است كه از رم آمده و در قرن سوم ميلادي به وقوع پيوسته است؛ در زمان امپراتوري كلاديوس جنگي پيش مي آيد كه مردان نمي خواهند زنان و كساني را كه دوست دارند ترك كنند و از پيوستن به ارتش جنگ سرپيچي مي كنند.امپراتور خشمگين كه سپاه خود را نافرمان و عاشق پيشه مي بيند دستور مي دهد هيچ جشن عروسي برگزار نشود و آنها كه نامزد كرده اند، فوراً نامزدي خود را به هم زده و نامزد خود را ترك كنند.ولي ولنتاين از قانون سرپيچي مي كند و براي مردم جشن عروسي پنهاني برپا مي كند.عبادتگاه ولنتاين نزديك كاخ شاه بوده است. او صداي زيبا و آواز دلنشيني داشته و زماني كه در پرستشگاه مشغول مناجات بوده است «رومنس» دلداده ولنتاين كه او را عاشقانه دوست داشته و شيفته آواز خوش او بوده است مخفيانه به پرستشگاه مي رود تا صداي ولنتاين مقدس را بشنود و...

در نهايت داستان ازدواج ولنتاين در ميان مردم پيچيد و به كاخ شاه رسيد. كلاديوس كه برپايي هرگونه مراسم ازدواجي را منع كرده بود، ولنتاين مقدس را زنداني مي كند تا اعدام شود اما جوانان بسيراي براي ديدن او به زندان سر مي زدند كه يكي از آنها دختر زندان بان بود كه پدرش به او اجازه داد ولنتاين را در درون سلول ملاقات كند. عشق به وجود آمده ميان اين دو، داستان ديگري شد و ولنتاين در روز اعدام خود يك نوشته با امضاي خود به دختر زندان بان داد با اين عنوان: «تقديم با عشق از طرف ولنتاين تو!» و اكنون بعد از گذشت سال هاي بسيار، مردم روز ۱۴ فوريه سال ۲۶۹ پس از ميلاد را به ياد او جشن مي گيرند.جشن روز ولنتاين كه به عنوان هاي مختلف چون: روز عشق، روز دوست داشتن و روز نامزدها مطرح مي شود مردم بسياري را جذب خود كرد و اكنون در نيمه سرد بهمن ماه بسياري با نگاه يك جشن بين المللي ولنتاين را جشن مي گيرند و اين جشن هم به خاطر تماس مستقيم خود با بدنه جامعه، روش شناختي خاص خود را ارائه مي كند.

صفایی بود دیشب با خیالت خلوت ما را

ولی من باز پنهانی تو را هم آرزو کردم

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند

که برون در چه کردی که درون خانه آیی