دوستت دارم

دوستت دارم

بر بازو هايم مي خوابانم و ميان فصول چهار گانه مي چرخانمت

در زمستان      كلاه پشمي سرخي بر سرت مي گذارم        سردت نشود

پاييز           تنها باراني ام را بتو مي دهم                 خيس نشوي

بهار           بر چمن هاي تازه مي خوابانمت           تا صبحانه را

با گنجشك ها و ملخ ها بخوري

تابستان                        تور كوچكي برايت مي خرم              

تا صدفها را شكار كني        مرغان دريايي             و ماهيان بي نام را

دوستت دارم

نمي خواهم تو را به خاطرات دور پيوند دهم

به حافظه قطار هاي مسافري

تو آخرين قطاري هستي كه شبانه روز       بر رگهاي دستانم سفر مي كند

تو آخرين قطار من            من آخرين ايستگاه تو

دوستت دارم

نمي خواهم تو را به آب پيوند دهم        يا به باد

به تاريخ هاي هجري و ميلادي              به جذر و مد دريا

                                                 ساعات كسوف و خسوف

                                        و مهم نيست ايستگاه هاي هواشناسي

                                      يا خطوط فنجان هاي قهوه چه مي گويند

                                       چشمان تو به تنهايي پيامبر گونه منند

                                                 مسئول شادي جهان !

دوستت دارم

مي خواهم تو را به زمان             به حال و هوايم پيوند دهم

ستاره اي در مدارم !

مي خواهم شكل واژه ها شوي         و سپيدي كاغذ

هر كتابي كه چاپ مي كنم    مردم كه بخوانند    تو چون گلي در آن باشي

شكل دهانم          حرف كه مي زنم       مردم تو را شناور در صدايم ببينند

شكل دستانم     به ميز كه تكيه مي كنم       ترا ميان دستانم خواب ببينند

                                                       پروانه اي در دستان كودكي  !

من عاشق حرفه ايم            شغلم عشق تو

عشق چرخان روي پوستم           تو زير پوستم

من خيابان هاي شسته از باران بر دوش به جستجوي تو

چرا به من و باران ايست مي دهي ؟

وقتي مي داني        همه زندگيم با تو         در ريزش باران خلاصه شده

و تنها حسم      هنگام بوي سينه هات           حس باران

چرا ايست مي دهي ؟

وقتي مي داني        تنها كتابي كه پس از تو مي خوانم      

                                                           كتاب باران است

دوستت دارم

اين تنها كاريست كه آموخته ام و دوست و دشمن به آن حسادت مي كنند

پيش از تو         آفتاب و كوهها و جنگل ها      واژه ها و گنجشك ها

                                                              سر گردان بودند

ممنونم       كه به مدرسه راهم دادي

ممنونم       كه الفباي عشق را آموختي

ممنونم        كه پذيرفتي عشقم باشي

زمان در چمدان توست وقتي به سفر مي روي

در خيابان هاي چهره ات در گردش   

معشوقه ازلي !

دنبال مسافر خانه مي گشتم        و دكه اي كه از آن روز نامه مي خريدم                                                                                                 

                                     و بليط هايي كه هيچ وقت برنده نمي شدند ...

نه مسافر خانه      نه دكه

كه انتشار مجلات       بعد از تو       متوقف شد       و شهر نقل مكان كرد

                                                                 و پياده روهاش را برد

آفتاب              صندوق پستي اش را تغيير داد

ستارگان         ـ كه تابستان اجاره مي كرديم ـ        تسليم شدند

درختان            نشاني شان را تغيير دادند

و گنجشك ها جوجه هاشان         و آلبوم ترانه هاي كلاسيك شان را

                    ـ كه سخت مواظبش بودند ـ        بر داشتند و كوچ كردند

                                    دريا خود را به دريا انداخت و غرق شد

 زنان خوب به آسمان ميروند

زنان بد به همه جا

 اوته ارهارت

.........................

زن جنس سر به راه مهربان انعطاف پذير فروتن و نجيبي است. چنين تصويري در ذهن همه بانوان وجود دارد. سر به راه بودن بايد راهي به سوي كاميابي باشد اما در واقع چنين نيست.
امروزه زنان نمي خواهند فقط سر به راه باشند. آگاهي زنان از خويشتن افزايش يافته است. با اين حال تناقض هاي فراواني در ذهن زن امروزي نهفته است. ميكوشد تاخود را ابراز كند  اما وجدانش ناراحت است. در بيرون خاموش اما دردرون اكنده از كشمكش است. از سويي ميخواهد محبوب همگان باشد و ميكوشد همه را راضي نگه دارد از سوي ديگر ميداند كه به اين ترتيب دچار وابستگي ميشود.

من از طرز نگاه تو اميد مبهمي دارم          نگاهت را نگير از من که با آن عالمي دارم  

..................................................................................................................

خدایا عشق من پاکه درسته عشقی از خاکه

منم اون عاشق خاکی که از عشق تو دل چاکه

هنوزم در پی اونم

که اشکامو روی گونه ام

با اون دستای پر مهرش کنه پاکو بگه جونم

بگه جونم نکن گریه منم اینجام

بذار دستاتو تو دستام

تو احساس منو میخوای منم ای

وای تورو میخوام

تو احساس منو میخوای منم ای

وای تورو میخوام

با امید زندگی کنید
اگر به دنبال آرامشید، راهی برای توازن زندگیتان وجود دارد. هیچ کس نمی تواند کامل باشد یا زندگی ایده آلی داشته باشد. اما همه ما شانس این را داریم که با ایجاد یک رابطه خصوصی، توفیق خداوندی را تجربه کنیم.

شما می توانید هم اكنون با ایمانتان خدا را از طریق نمازهایتان به دست آورید. دعا خواندن، صحبت کردن با خداوند است. هر چند که خداوند می داند که در قلب شما چیست و کاری با حرف هایتان ندارد. این یک دعای پیشنهادی است:

"خدايا، من می خواهم تو را به خوبی بشناسم. از تو به خاطر نعمت هايت متشکرم. من دریچه ی زندگیم را به روی تو باز نگه می دارم و از تو می خواهم مثل نجات دهنده ای به آن وارد شوی. اداره زندگی مرا در دست بگیر. از تو برای بخشیدن گناهانم و دادن زندگی جاوید به من سپاسگذارم. "

آیا این دعا امیال قلبیتان را بروز می دهد؟ می توانید همین الان این دعا را بخوانید و خداوند همانطور که وعده داده است به زندگی شما وارد خواهد شد.

آیا این همان زندگی است که می خواستید؟ اگر از خدا خواستید که به زندگیتان وارد شود، گاهی از خداوند به خاطر این موهبت و وجود او در زندگیتان تشکر کنید. او هیچگاه شما را ترک نمی کند و شما زندگی جاوید خواهید داشت. هر چقدر که بیشتر از روابطتان با خداوند آگاهی بیابید و هر چقدر او بیشتر دوستتان می دارد، شما از زندگی بهترین استفاده ممکن را خواهید برد. 

تولد حضرت امیر المومنین امام علی ع :
ولادت با سعادت امیر المومنین ، ، امام المتقین ،  امام علی ابن ابی طالب ع بر شیعیان حضرتش تبریک و تهنیت باد

تو زاده منی؟؟؟!!

نه!نه!

من زاده توام

من غصه های نانوشته خودرا

ازحنجرخيال تو فرياد ميزنم

هرجا که پای من

همراه لحظه های خيالم نميشود

من با دوپای تو

تا انتهای کوچه رويای خسته ام

يک بند ميدوم

هر شب که بی ستاره قسمت رويای من شود

با بالهای تو

 پرواز ميکنم

يک مشت ماه تازه برای دل شکسته ام

از آسمان شبم قرض ميکنم

من زاده توام

من غصه های نانوشته خودرا

از حنجر خيال تو فرياد ميزنم

ميل به خود نمايي و جلوه گري در سرشت زن نهفته است و بايد در مسير درست و هدفي و الا به كار گرفته شود . اين گرايش در وجود زن مثل ساير ميلها اگر به درستي به كار گرفته شود ؛ ثمرات مطلوبي خواهد داشت و در جهت كمال او به كار خواهد آمد و اگر جلوه گري در همه جا نمود داشته باشد به طور قطع فساد آفرين خواهد بود و در ايجاد زمينه هاي ناهنجاري در جامعه تأثير دارد . حجاب معيار اعتقاد و ايمان به ارزشهاي الهي است . همان طور كه براي مبارزه با نفس اعمال زيادي چون روزه ، صدقه ، خواندن نماز مستحبي و ... صورت مي گيرد حجاب هم يك وسيله براي مبارزه با نفس و رسيدن به كمال است .

فاصله از شب کم بود

                                    من از تو لبريز

من چهره ام گرفته
من قایقم نشسته به خشکی
با قایقم نشسته به خشکی
فریاد میزنم
"وا مانده در عذابم انداخته است
در راه پر مخافت این ساحل خراب
و فاصله است آب
امدادی ای رفیقان با من"
گل کرده است پوز خندشان اما
بر من
بر قایقم که نه موزون
بر حرفهایم در چه ره و رسم
بر التهابم از حد بیرون
در التهابم از حد بیرون
فریاد بر می آید از من:
"در وقت مرگ که با مرگ
جز بیم نیستی و خطر نیست
هز الی و جلافت و غوغای هست و نیست
سهو است و جز به پاس ضرر نیست"
با سهوشان
من سهو میخرم
از حرفهای کامشکنشان
من درد میبرم
خون از درون درد من سرریز میکند!
من آب را چگونه کنم خشک؟
فریاد میزنم:
من چهره ام گرفته
من قایقم نشسته به خشکی
مقصود من ز حرف من معلوم بر شماست
یک دست بی صداست
من, دست من کمک ز دست شما میکند طلب
فریاد من شکسته در گلو, وگر
فریاد من رسا
من از برای خلاص خود و شما
فریاد میزنم
فریاد میزنم

نیما یوشیج

اينجا کسی دلواپس ويرانی من نيست.
حالا که شبی هزار بار،
           ميان ظلمات خاموش اين چهار ديوار سنگی،
          روياهايم را به انتهای مبهم فردا پيوند ميزنم،
و روحم را...
          که ابديت مطلق زندگی ست،
                 لحظه لحظه، به فراموشی خواب ميسپارم.

و تو، ای رويای دور و دراز
       بگو کدام سمت محال آرزوی من ايستاده ای؟
        که تا اجابت دعای من،
               هزار خلسه بی بديل
                           راه باقی ست.
        بگو چقدر به نهايت پرواز مانده است؟
            که بالهايم را از قفس مسلول اين زندان بی عبور
                 به نشانه پريدن،
                 تکان بدهم،
                         که شايد شروع ساده ای باشد!

بگو با من بگو ای هراس بی دليل
   که تمام وحشت من، از خاموشی توست.

تو کيستی، که من اينگونه بی تو بی تابم؟

شب از هجوم خيالت نمی برد خوابم

تو چيستی، که من از موج هر تبسم تو

بسان قايق، سرگشته ، روی گردابم !

تو در کدام سحر، بر کدام اسب سپيد؟

تو را کدام خدا؟

تو را از کدام جهان؟

تو در کدام کرانه، تو از کدام صدف؟

تو در کدام چمن، همره کدام نسيم؟

تو از کدام سبو؟

من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه

چه کرد با دل من آن شيرين نگاه، آه!

مدام پيش نگاهی، مدام پيش نگاه!

کدام نشإه دويده است از تو در تن من؟

که ذره های وجودم تو را که می بينند

به رقص می آيند

سرود می خوانند!

چه آرزوی محالی است زيستن با تو

مرا همين بگذارند يک سخن با تو:

به من بگو که مرا از دهان شير بگير!

به من بگو که برو در دهان شير بمير!

بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف!

ستاره ها را از آسمان بيار به زير؟

تو را به هر چه تو گويی، به دوستی سوگند

هر آنچه خواهی از من بخواه، صبر مخواه

که صبر ، راه درازی به مرگ پيوسته ست!

تو آرزوی بلندی و، دست من کوتاه

تو دور دست اميدی و پای من خسته است

همه ی وجودم  تو مهر است و جان محروم

چراغ چشم تو سبزست و راه من بسته است

               ((فريدون مشيری))

مادرم با توام,باتو مهربانم

بلند شو مادر... بلند شو

بلند شو و به رسم دیرین و گذشته ات, آیینه را در برکه وجودت بیانداز که من تماشای خویش را در همه وجود تو هزار جانبه می خواهم...

مادرم بلند شو و به سان هر روز صبح ,با کنار زدن پرده ای گنجشک های کوهی را با آن پیک نیک صدایت به اتاق تاریکم دعوت کن تا صبح گاهان, غرق در شور و شادی شوم...

مادرم ای تک قصه گوی شبهای بی خوابیم, بلند شو که دیری است این دلم برای شنیدن قصه دختری که عاشق مادرش بود تنگ است, مادر بلند شو و برایم تعریف کن...

مادرم ای تنها تکیه گاه همه عمرم, بلند شو که این تن کم جانم, تاب بی تو بودن را ندارد, من بی تو می شکنم...

مادر بلند شو که می خواهم برایت بخوانم, آری می خواهم آواز بخوانم, همان سرودی که در کودکی برایت خواندم و تو گریه کردی

                          ای مادر عزیز که جان داده ای مرا.....

                         سهل است اگر که اکنون جان دهم برای تو....

در ميدان سكوت آدمهاي بي دفاعي را
دار ميزدند
و دارها و آدمهاي آويخته شان
در گاهواره ي مرگ
چون درختي را مي نمودند
كه در انبوهي از سياهي مات فرو رفته
و در بهاري جاويدان زندگاني مي كند
و سكوهاي افتخار
خالي از هر نفر بود.
در لحظه هاي كور نگاهي سرگردان
بود

و عابري كه پيامي داشت
و به سوي ميدان سكوت مي شتافت
خود نيز
درختي خزان زده شد
و شاخه هايش را
ميوه هاي سياه غربت پوشانيد
و چندين لاشخوار
از چوبه هاي خشك دور دست
پرواز كردند
و بر كرسي رنگين نگهبانان نشستند
و اين نيز خود نمايش را پايان نداد ...

پشت پنجره ام را كوبيد
گفتم كه هستي؟
گفت: ماه
بي اعتنا طناب را آماده كردم.

پشت پنجره ام را كوبيدند
گفتم كه هستيد؟
گفتند: همه ستارگان دنيا
بي اعتنا طناب را آماده كردم

پشت پنجره ام را كوبيد
گفتم كه هستي؟
گفت: يك پرنده آزاد
من پنجره را با اشتياق باز كردم

...........................................................

« ... قلب بزرگ ما
پرنده ي خيسي ست
بنشسته بر درخت كنار خيابان ... »

.............................................................

اثری از خسرو گلسرخی

اوليور وندل هولمز روزي در جلسه اي شرکت کرد که در آن جمع از همه کوتاهتر بود.دوستي با کنايه گفت:"دکتر هولمز به نظرم شما در ميان ما افراد بلند قد احساس کوچک بودن مي کنيد." هولمز پاسخ داد : "همينطور است .من احساس مي کنم که يک دايم هستم در برابر پني ها!"
    
    دايم:سکه اي کوچکتر از پني که ده برابر آن ارزش دارد.

)از مجموعه ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد    . تنها صداست که می ماند(

 و فروغ… مستانه     

لازم نيست که فقط جسمت فاحشه باشد ، بلکه روحت نيز ممکن است فاحشگي کند ....

بگذاريد هواری بزنم :

ـــ آی . . . !
با شما هستم !
اين درها را باز کنيد . . . !
من به دنبال فضائی می گردم
لب بامی،
سر کوهی،
دل صحرايی . . .
که در آنجا نفسی تازه کنم
آه . . .
می خواهم فرياد بلندی بکشم
که صدايم به شما هم برسد !

من به فرياد

ـــ همانند کسی
. که نيازی به تنفس دارد ،
. مشت می کوبد بر در ،
. پنجه می سايد بر پنجره ها ، ـــ

محتاجم !

من هوارم را سر خواهم داد !
چارهء درد مرا بايد اين داد کند !

از شما
« خفتهء چند‌ » ،
چه کسی می آيد با من فرياد کند ؟

( فريدون مشيری )

من ترا می بینم و تو مرا می بینی. من ترا تجربه می کنم و تو مرا. من رفتار ترا می بینم و تو رفتار مرا می بینی. تو رفتار مرا می بینی، من اما تجربه ی ترا از خودم نمی بینم، هرگز آن را ندیده ام و هیچوقت آن را نخواهم ندید. همینطور تو نخواهی توانست تجربه ی مرا از خودت ״ببینی״. تجربه ی تو از من ״در״ من وجود ندارد. این تجربه فقط تویی هستی چنانکه من ترا تجربه می کنم. و من ترا همانطور در خودم تجربه نمی کنم. همینطور می ﭘذیرم که تو مرا همانطور تجربه می کنی که من در تو هستم. ״تجربه ی من از تو״ فقط اصطلاح دیگری برای ״تو״ است، اینکه من ترا چگونه تجربه می کنم و ״تجربه ی تو از من״ مطابق با ״من״ است چنانکه تو مرا تجربه می کنی. تجربه ی تو از من در من موجود نیست و تجربه ی من از تو در تو وجود ندارد، لذا تجربه ی تو از من نادیدنی ست برای من و تجربه ی من از تو نادیدنی ست برای تو. من تجربه ی ترا تجربه نمی کنم و تو نمی توانی تجربه ی مرا تجربه کنی. ما هر دو بعنوان انسان برای همدیگر نادیدنی هستیم. هر کس برای دیگری نادیدنی ست. [بر این اساس] تجربه نادیدنی بودن انسانی برای انسان دیگر است. تجربه را قدیم ״روح״ می نامیدند. و تجربه ی نادیدنی بودنِِ انسانی برای انسان دیگر همزمان آشکارتر از هر چیزیست. تنها تجربه آشکار است. تنها  آشکاری تجربه وجود دارد. روانشناسی لوگوس تجربه است. روانشناسی ساختارِ آشکار(ساز)ی است و بدین جهت روانشناسی دانش ِ دانشهاست.

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

 اينك در اوج قله هاي اندوه
تو را ميطلبم
اي نزديك ترين فاصله من تا لبخند ....!

هرگز آيا شنيده‌ايد

نام كسی را كه هيچ

به گوش‌تان نخورده باشد؟

- كسی كه كسی او را نمی‌شناسد

مگر من شايد

كسی كه كسی او را نمی‌شناخت

مگر خودش شايد

كسی كه كسی او را نخواهد ‌شناخت

مگر شما شايد -

بودن 

کجايم من،

بر کدامين سرزمين

چنين سخت ايستاده‌ام

و می‌آزمايم

بودن را

هستن را

در ساحلی چنين سرد

می‌نوازم

در رؤيای شبانه

ساز حسرت را؟

كاش وقتي زندگي فرصت دهد
گاهي از پروانه ها يادي كنيم
كاش بخشي از زمان خويش را
وقف قسمت كردن شادي كنيم
كاش وقتي آسمان باراني ست
از زلال چشم هايش تر شويم
وقت پاييز از هجوم دست باد
كاش مثل پونه ها پر پر شويم
كاش وقتي چشم هايي ابريند
به خود آييم و سپس كاري كنيم
از نگاه زرد گلدانهايمان
كاش با رغبت پرستاري كنيم
كاش دلتنگ شقايق ها شويم
به نگاه سرخ شان عادت كنيم
كاش شب وقتي كه تنها مي شويم
با خداي ياس ها خلوت كنيم
كاش گاهي در مسير زندگي
باري از دوش نگاهي كم كنيم
فاصله هاي ميان خويش را
با خطوط دوستي مبهم كنيم
كاش با چشمانمان عهدي كنيم
وقتي از اينجا به دريا مي رويم
جاي بازي با صداي موج ها
درد هاي آبيش را بشنويم
كاش مثل آب مثل چشمه سار
گونه نيلوفري را تر كنيم
ما همه روزي از اينجا مي رويم
كاش اين پرواز را باور كنيم
كاش با حرفي كه چندان سبز نيست
قلب هاي نقره اي را نشكنيم
كاش هر شب با دو جرعه نور ماه
چشم هاي خفته را رنگي زنيم
كاش بين ساكنان شهر عشق
رد پاي خويش را پيدا كنيم
كاش با الهام از وجدان خويش
يك گره از كار دل ها واكنيم
كاش رسم دوستي را ساده تر
مهربان تر آسماني تر كنيم
كاش در نقاشي ديدارمان
شوق ها را ارغواني تر كنيم
كاش اشكي قلب مان را بشكند
با نگاه خسته اي ويران شويم
كاش وقتي شاپرك ها تشنه اند
ما به جاي ابر ها گريان شويم
كاش وقتي شاپرك ها تشنه اند
ما به جاي ابر ها گريان شويم
كاش وقتي آرزويي مي كنيم
از دل شفاف مان هم رد شود
مرغ امين هم از آنجا بگذرد
حرفهاي قلبمان را بشنود

فهمیدم زنی که به سمت غروب می رفت باید در کوچه ما...!؟

اما...

از سمت غروب مردی آمد...!

هراس

دستان پر هراس من صليبيست در برابرم
برای پنهان کردن شرمِ برهنه چشمانم

و نگاه تو همه شور و اميد است

و مرا می برد از اوج سکوت

به فراسوی خيال ماورای احساس

و به انبوه خدا

*******

و نگاه تو نخستين شعريست

که مرورش دل بی تاب مرا

تپشی تندتر از ثانيه‌ها می‌بخشد

*******

و ای کاش که من

برق قاموس دو چشمت را می‌دزديدم

و در آن می‌جستم

معنی سبز نگاه تو بر اين کالبد روحم را

******

و نگاه تو چنان زيبا است

که اگر دفتر من پر شود از شعر نگاه

قلمم عاجز از ابراز دل خويشتن است

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم ................

سیب دندانزده از دست من افتاد به خاک ..............

آدمها از آدمها زود سیر میشن .آدمها از عشق هم دلگیر میشن .آدمها رو عشقشون پا میذارن. آدمها آدمو تنها میذارن.

روزی كه آسمان ِمن شدی يادت هست ؟ قرار شد كه تا هر كجا كه آسماني با بهانه های دلِ من راه  بيائی تا جائی كه به آخر اين سرزمين ِ بی آداب برسيم ، از ابتدای ‌«من »بودنم تا انتهای «آسمان» بودنت ! ... ببار - ببار - ببار تا با باريدنت بشوئی تنگی و سنگی  اين دل را   ... می دانم چنين انتظاري از آسمان بی غل و غشی كه هميشه -ی خدا با تو رو راست و آبی است در اين فصل گرم كه قرار است از زمين و آسمان آتش ببارد  ، كار ساده ای نيست ! اما فراموشی می كنم و می گويم : آسمانم ببار   و آسمان خاكستری می شود ! می گويم:  می خواهم يكبار هم كه شده برای خاطرِ دل من بباری ، نمی بينی به اين جان و دل  بلای آتش ِ ساز!  افتاده ؟ و آسمان خاكستری تر می شود ! می گويم: از همان روزی که آسمان شدي ، آسمان ِ آبی- خاكستری بی ماه ! آسمان سر زمين ِ اين دل بي نام و نشان ، اين تو بودی كه باريدی و اين من بودم كه سنگ شدم و آسمان خاكستری سياه می شود  ، می گويم : شبی كه ! ماه بر من تابانيدی ، يادت هست ؟ حرف بزن به من بگو  اين شب هاي بدون ماه  كه تاريكم  اگر نباری چه كنم ؟ ، برای دل ِ من ببار و آسمان سياه می شود ، می گويم : به من نگاه كنی اگر ! شايد كه به جای باريدن آتش - باران بباری بر دلم و آسمان سياه تر می شود ،  می گويم : ببار - ببار - ببار ... نگاه كه می كنم ات بی ماه  ، می خواهم بباری و آسمان سياه تر می ماند ، من به خود می پيچم ،‌آسمان هم  به خود می پيچد ، می گويم :يادت نيست ؟   از همان ابتدا كه تو آسمان شدی و من  - من ! قرار مان اين بود که  تو  آسمان ِ بارانی باشی و من سنگ  ، نمی شناسی ام نه ؟ يعنی از وقتی دلتنگ شدم ، سنگ تر شدم كه نمی شناسی ام ! می گويم :‌ببار - ببار - ببار آسمانم  ...اين بيابان لبريز از سكوت منم  كه رو به پايان است  ،‌ شبي كه ماه را از من پس گرفتی يادت هست ؟  ، زير لب خنديدم ، با دلم گفتم؛ عجب خيال خامی دارد اين آسمان ِ آبی - خاكستری  كه مرا تنهاتر می خواهد بدون ماه ! ... نمی دانستم كه آنقدر نمی باری  و نمی باری كه تنهاترين ها می شوم بی ماه ! ...روزی كه آسمانم شدی يادت هست ؟ قرار شد كه تا هر كجا كه آسمان بودی با دلِ من راه  بيائی تا جائی كه به آخر اين سرزمين بی آداب برسيم ، از ابتدای ‌«من »بودنم تا انتهای «آسمان» بودنت !  و من خيال می كردم تمام اينها يادت هست ...

اگر با من نبودش هيچ ميلی / چرا ظرف مرا بشکست ليلی

انتظار مرا پايانی نيست.

قلب من جراحتش را تازه نگاه داشته است.

نام تو

روی بادبادکی که در هوا مانده بود

و تصویری از پرواز که می افتاد

در آب.

در روزنامه ها که می نوشتی

نام تو را نمی دانستند

تنها

باد بوی تو را

برای دریا برده بود

و

در هواشناسی گفته بودند:

((دریا طوفانیست)).

کاش … 

مرا رها کنید

یک – دو- سه

                   ... سی و یک

این عمر کمی نیست

مرا رها کنید

من نیز می دانم شاعران چگونه عرض خیابان را

در طول طی می کنند

من نیز صدای گریه هایشان را در خواب می شنوم

مرا رها کنید ...

اگر این خوابها نیز نبودند

چگونه می توانستم

ابن حافظه رو به زنگار را در غیبت  تو صیقل بیاموزم؟

          آخ!

            کاش شاعر نبودم

         آنوقت

         حرفهای من

         آنقدر هم پرونده ام را قطور نمی کرد

           کاش شاعر نبودم 

        کاش

               عاشق

                          نبودم

         اما مرا  میان اشک ها رها کنید

در عاشقی گریز نباشد ز سوز و ساز

ایستاده ام چو شمع مترسان ز آتشم

در یک غروب تلخ خدایا دلم گرفت

   در شوره زار غربت و غمها دلم گرفت

      من در تمام آیینه ها داد می زنم

         اینجا میان غربت دنیا دلم گرفت

           آیینه ها گواه دل خسته ی من اند

              ای همسفر ببین که چه تنها دلم گرفت

                                                  وقتی نگاه سرد تو در باورم نشست

                                                غمگین چو گشت خاطرم آنجا دلم گرفت

                                               دیگر کنار صحبت من گل نمی کنی

                                            می خوانم از نگاه تو این را دلم گرفت

                                         آخر کلام ای یادگار من

                                       کی می رسی به داد من اینجا دلم گرفت

نمی دانم کجا هستم و به کجا خواهم رسید . فقط می دانم که آمده ام و باید بروم ، تا کجا نمی دانم

من سردم است
...من سردم است و انگار هیچ وقت گرم نخواهم شد
نگاه کن که در اینجا
...زمان چه وزنی دارد
چرا مرا همیشه در ته دریا نگاه می داری ؟
من سردم است و از گوشواره های صدف بیزارم
من سردم است و می دانم
که از تمامی اوهام سرخ یک شقایق وحشی
جز چند قطره خون
.چیزی به جا نخواهد ماند

مادر دلم گرفته ، کو سرزمینِ روًیام
کفشایِ قرمزم نیست ، کو شهر بَچگیهام ؟
مادر بی تو غریبم ، چشمای صادقِت کو ؟
نوازشِت کجا رفت ؟ اون قلبِ عاشقِت کو؟
اون قلبِ عاشقِت کو؟
بی تو کسی نمونده ، تا دَستمو بگیره
با شادیهام بخنده ، از غصه هام بمیره
من موندم و غریبی ، من موندم و شکستم
دنیا سّرم خراب شد ، وقتی چشماتوبستم
دستی نبسته زخمم ، دُرنای پَرشکستم
یه کوه غم نشسته ، رو شونه های خستم
مادر دعا کن امشب ، تا مادرا نمیرن
جدایی خیلی سخته ، وقتی گُلا میمیرَن
مادر دعا کن امشب ، ابرا برام ببارن
از شهر مهربونی ، بوی تُرو بیارَن
مادر دعا کن امشب ، ابرا برام ببارن
از شهر مهربونی ، بوی تُرو بیارَن

مادر بی تو تنها وغریبم
اتاق خالیم بی توچه سرد
مادر، مادر خوب و قشنگم
بدون تو دل من پر درد
فضای خونه بی بویه تو هیچه
صدای تو هنوز اینجا می پیچه
مادر مادر
هنوزم تو دلم تموم قصه هات جوونه
خاله سوسکه دیگه، شعرآشتی مثل قدیما نمی خونه
مادر،مادر، شبا با صدای لالایی های تو خوابیدم
لالایی مادرم حالا نوبت توست،تو بخواب امیدم
مادر، مادر
مادر، مادر