براي فرارازخودم وتنهايي همواره درجستجوي رابطه اجتماعي بوده ام . هرآدمي ظاهرابراي لحظاتي مراازوحشت تنهايي دوركرداماهرباركه به سوي خود بازگشتم تنهاترازهميشه بوده ام . آدم هاآينه هايي هستندكه مراوتنهايي ام رادرخويش بازمي تابانند . اكنون به اين احساس رسيده ام كه هررابطه زميني كم كم خستگي رابه همراه خواهدداشت ونيازدارم كه گاهي به خلوت خويش بازگردم ودرآيينه خويش خدارا ببينم.

in the depths of my spirit is a song no words shall clothe; a song living in a grain of my heart that will flow not as ink on paper.
it encompasses my feeling with a gossamer cloak , and will not run as moisture on my tongue.
در ژرفاي جانم ترانه اي دارم كه هيچ كلامي آن را نمي پوشاند؛ در دانه دلم آوازي دارم كه همچون جوهر بر كاغذ نمي لغزد.
اين آواز همچون ردايي ململي احساس مرا در بر مي گيرد؛ و هرگز مانند رطوبت برزبانم جاري نمي شود.
(جبران خليل جبران)

تو شهری که تو نیستی خیابون شده خالی
دیگه هرچی می بینم دارن رنگ خیالی

 

زيبايي» زندگي‌ست،

آنگاه که پرده از رخسار پاک خود برمیدارد

اما زیبایی شمایید وپرده شما

«جيران خليل جيران»  

 

 

     

آري آري زندگي زيباست، زندگي آتشگهي ديرنده پابرجاست،

 

آري آري مرگ با عزت هم زيباست!!

جشن ولنتاین رویداد محلی که جشنی جهانی شد

الكساندر گراهام بل اولين پيام تلفني خود را هم زمان با روز ولنتاين در روز ۱۴ فوريه سال ۱۸۷۶ اعلام كرد. پس جشن روز ولنتاين به چه كسي تعلق دارد؟ به آنها كه دنبال بهانه محبت مي گردند يا آنها كه در جست وجوي تعريف ساده دوستي هستند؟تمام آنها كه اين روز را جشن مي گيرند عقيده دارند اين روز به دخترها و پسرهاي جوان تعلق دارد. عده اي هم معتقدند ولنتاين متعلق به آدم هاي خجالتي است كه در روزهاي ديگر نمي توانند به آنها كه دوستشان دارند ابراز عشق و علاقه كنند. بنابراين بي هيچ صحبتي در اين روز با دادن يك هديه شايد حرف فرو خورده ماه ها، هفته ها و يك سال خود را بيان مي كنند.جشن روز ۱۴ فوريه (۲۵ بهمن) فرصتي براي ابراز احساسات و علاقه به ديگري است. شايد ولنتاين فقط يك بهانه است.ما براي هر جشني در جست وجوي يك تعريف پيچيده ايم. شايد هم براي هر اتفاقي.ما براي هر بهانه اي برنامه نويسي مي كنيم. اما خيلي ساده بپرسيم چرا يك جشن كاتوليك و داخلي در سال قرن هاي نخستين ميلاد مسيحي به خاطر بار عاطفي و احساسي خود توانسته است تمام مرزها را در نوردد و دل هاي غيركاتوليك ها را به هم نزديك كند..

قصه ۱۴ فوريه سال ۲۶۹ پس از ميلاد كه يك داستان ملودرام حقيقي است شايد در تمام دنيا و پيش از آن روز هم اتفاق افتاده باشد، اما چرا ملتي يا قومي مي تواند اندك داشته خود را به راحتي آنچنان جهاني كند كه با شكل و شمايل امروزين سال هاي بسياري را تجربه كرده و بعد جامعه شناسانه به خود بگيرد.ولنتاين شايد در ظاهر فقط از ردوبدل شدن يك بسته با روبان هاي رنگي در نماي نزديك ديده شود ولي در دورنماي خودتجربه يك آموزش عاطفي است كه جوانان را نيازمند اقتدا مي كند. چه بسا جوان از هر دين و هر كشوري ۱۴ فوريه را به خوبي مي شناسد و جامعه را به اين باور نشانده كه در متن زندگي روزمره اش اين اتفاق را هم ناديده نگيرد.ايرانيان تنها مردمي هستند كه در تمام افسانه ها، اساطير و داستان هاي ملموس و غيرملموس دور يا نزديك شادمان ترين مردم شناخته شده اند. ايرانيان قديم براي تولد هر ماه و روز و هفته خود جشني داشتند كه همه به يكديگر مهر مي ورزيدند، چه بسا بسياري از آيين ها نيز هنوز ادامه دارد شايد به همين دليل ايران كشور آيين مهرورزي نام گرفته است اما چرا در طول تاريخ نتوانسته جشن هاي خود را به آيين هاي جهاني تبديل كند. غير از اين نيست كه در متن جشن هاي ايرانيان محبت به يكديگر و ابراز عشق نهفته بوده است همچون يلدا، مهرگان، اسفندگان، سده و ... ولي جوان هاي ايراني براي بهانه ابراز محبت به دنبال گونه غيرايراني مي روند و تقصير ازا ين تعميم جهاني، ديگران نيستند، كه ما براي ماندگاري آيين خود هيچ نكرده ايم.در دين اسلام نيز جشن هاي مذهبي بسياري هست كه قدرت جهاني شدن داشته اند، همچون كاتوليك ها كه روز ۱۴ فوريه خود را جهاني كردند. به همين سادگي!

مرگ ولنتاين مقدس

«در نيمه فوريه هر كس در سراسر گيتي يك كارت دريافت مي كند. با قلب قرمز بزرگي كه با آرزوهاي شيرين پوشانده شده است. ولنتاين روز ديوانگان عشق است.» اين جملات هر روز در سايت هاي مختلف براي اين روز مرور مي شود و اينكه ولنتاين، كشيش كه يك روز را در دنيا به نام خود ثبت كرده يك زنداني مقدس بوده است. در تمام داستان هاي روايت شده ولنتاين، مقدس زندگي كرده است.ولي هديه دادن شكلات هايي با بسته بندي قرمز و پر از روبان تنها بهانه اش يك داستان اساطيري است كه از رم آمده و در قرن سوم ميلادي به وقوع پيوسته است؛ در زمان امپراتوري كلاديوس جنگي پيش مي آيد كه مردان نمي خواهند زنان و كساني را كه دوست دارند ترك كنند و از پيوستن به ارتش جنگ سرپيچي مي كنند.امپراتور خشمگين كه سپاه خود را نافرمان و عاشق پيشه مي بيند دستور مي دهد هيچ جشن عروسي برگزار نشود و آنها كه نامزد كرده اند، فوراً نامزدي خود را به هم زده و نامزد خود را ترك كنند.ولي ولنتاين از قانون سرپيچي مي كند و براي مردم جشن عروسي پنهاني برپا مي كند.عبادتگاه ولنتاين نزديك كاخ شاه بوده است. او صداي زيبا و آواز دلنشيني داشته و زماني كه در پرستشگاه مشغول مناجات بوده است «رومنس» دلداده ولنتاين كه او را عاشقانه دوست داشته و شيفته آواز خوش او بوده است مخفيانه به پرستشگاه مي رود تا صداي ولنتاين مقدس را بشنود و...

در نهايت داستان ازدواج ولنتاين در ميان مردم پيچيد و به كاخ شاه رسيد. كلاديوس كه برپايي هرگونه مراسم ازدواجي را منع كرده بود، ولنتاين مقدس را زنداني مي كند تا اعدام شود اما جوانان بسيراي براي ديدن او به زندان سر مي زدند كه يكي از آنها دختر زندان بان بود كه پدرش به او اجازه داد ولنتاين را در درون سلول ملاقات كند. عشق به وجود آمده ميان اين دو، داستان ديگري شد و ولنتاين در روز اعدام خود يك نوشته با امضاي خود به دختر زندان بان داد با اين عنوان: «تقديم با عشق از طرف ولنتاين تو!» و اكنون بعد از گذشت سال هاي بسيار، مردم روز ۱۴ فوريه سال ۲۶۹ پس از ميلاد را به ياد او جشن مي گيرند.جشن روز ولنتاين كه به عنوان هاي مختلف چون: روز عشق، روز دوست داشتن و روز نامزدها مطرح مي شود مردم بسياري را جذب خود كرد و اكنون در نيمه سرد بهمن ماه بسياري با نگاه يك جشن بين المللي ولنتاين را جشن مي گيرند و اين جشن هم به خاطر تماس مستقيم خود با بدنه جامعه، روش شناختي خاص خود را ارائه مي كند.

سينه مالامال دردست اي دريغا مرهمي
دل ز تنهايي بجان آمد خدا را همدمي
* * *
چشم آسايش كه دارد از سپهر تيزرو
ساقيا جامي بمن ده تا بياسايم دمي
* * *
زيركي را گفتم اين احوال بين خنديد و گفت
صعب روزي بوالعجب كاري پريشان عالمي
* * *
سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چُگل
شاه تركان فارغست از حال ما كو رستمي
* * *
در طريق عشقبازي امن و آسايش بلاست
ريش باد آن دل كه با درد تو خواهد مرهمي
* * *
اهل كام و ناز را در كوي رندي راه نيست
رهروي بايد جهان سوزي نه خامي بيغمي
* * *
آدمي در عالم خاكي نمي آيد بدست
عالمي ديگر ببايد ساخت وز نو آدمي
* * *
خيز تا خاطر بدان ترك سمرقندي دهيم
كز نسيمش بوي جوي موليان آيد همي
* * *
گريه ي حافظ چه سنجد پيش استغناي عشق
كاندرين دريا نمايد هفت دريا شبنمي

استاد غلامحسین بنان در ارديبهشت ماه سال 1290 خورشيدي در تهران خيابان زرگنده (قلهك)،در خانواده متمول و صاحب جاه، به دنيا آمد. پدرش كريم خان بنان الدله نوري و مادرش دختر شاهزاده محمد تقي ميرزاركني (ركن الدله) برادر ناصرالدين شاه يا پسر محمد شاه قاجار بود. از شش سالگي بنا به توصيه استاد ني داود به خوانندگي و نوازندگي ارگ و پيانو پرداخت و در اين راه از راهنمايي هاي مادرش كه پيانو را بسيار خوب مي نواخت بهره ها گرفت، اولين استاد او پدرش بود و دومين استاد، مرحوم ميرزا طاهر ضياءذاكرين رثايي و سومين استادش مرحوم ناصرسيف بوده اند. بنان در سال 1321 خوانندگي را در راديو آغاز كرد، درآن زمان، شادروان روح اله خالقي مسوليت راديو را بر عهده داشت، روزي كه بنان با عبدالعلي وزيري جهت امتحان به راديو مي روند در دفتر روح اله خالقي، ابوالحسن صبا هم نشسته بوده، از بنان ميخواهند كه براي ايشان قطعه اي بخواند و او «درآمد سه گاه» را آغازميكند و صبا هم باويلن او را همراهي مي كند. هنوز «درآمد» تمام نشده بود كه خالقي به صبا مي گويد:«شما نواختن ويلن را قطع كنيد» و به بنان اشاره مي كند «گوشه حصار» را بخواند و بنان بدون اندك مكثي ، با چنان مهارت و استادي «درآمد حصار» را مي خواند و به «سه گاه» فرود مي ايد كه روح اله خالقي بي اختيار برخاسته و او را در آغوش گرفته و مي بوسد و آينده وي را در هنر آواز درخشان پيش بيني مي كند. صداي بنان، بسيار لطيف و شيرين، زيبا و خوش اهنگ، كوتاه مي خواند ولي درهمين كوتاهي، ذوق و هنر بسيار نهفته است، غلت ها و تحريرهاي او چون رشتهء مرواريد غلطاني، به هم پيوسته و مانند اب روان است. من از صداي او مسحور ميشوم، لذتي بي پايان مي برم كه فوق ان متصور نيست، تصور نمي كنم خواننده يي به ذوق و لطف و استعداد بنان در قديم داشته باشيم، و به اين زودي ها هم پيدا كنيم...بنان در موسيقي ما از گوهر گرانبها هم گرانبهاتر است. از سال1321 صداي غلامحسين بنان، همراه با همكاري عده يي از هنرمندان ديگر از راديو تهران به گوش مردم ايران رسيد و ديري نگذشت كه نام بنان زبانزد همه شد و شيفتگان فراواني در سراسر كشور پيدا كرد. خالقي او را در اركستر انجمن موسيقي شركت داد و با اركستر شماره يك نيز همكاري را شروع كرد و از بدو شروع برنامه هميشه جاويد «گلهاي جاويدان» بنا به دعوت استاد ارجمند داود پير نيا همكاري داشت. بنان در طول فعاليت هنري خود، حدود 450 اهنگ را اجرا كرد و انچه كه امتياز مسلم صداي او را پديد مي اورد، زير و بم ها و تحريرات صداي او است كه مخصوص به خودش مي باشد. بنان نه تنها در اواز قديمي و كلاسيك ايران استاد بود، بلكه در نغمات جديد و مدرن ايران نيز تسلط كامل داشت. تصنيف زيبا و روح پرور «الهه ناز» او بهترين معرف اين ادعا مي باشد. غلامحسين بنان به سال 1315 خورشيدي به سمت بايگان در اداره كل كشاورزي استخدام شد و بعد از چندي به شركت ايران بار كه مركز آن در اهواز بود منتقل گشت. پس از چند سال به معاونت آن اداره منسوب گرديد. در سال 1321 به تهران آمد و بنا به پيشنهاد مرحوم فرخ كه وزير خواربار بود، به سمت منشي مخصوص وزير به كار پرداخت. بعد از تغيير كابينه، به اداره كل غله و نان منتقل شد و چندي كفالت اداره دفتر و كارگزيني و مدتي هم مسؤوليت تحويل كوپن نان تهران را بر عهده داشت. در سال 1332 به پيشنهاد شادروان خالقي به اداره كل هنرهاي زيباي كشور منتقل شد و به سمت استاد آواز هنرستان موسيقي ملي به كار مشغول گرديد و در سال 1334 ريئس شوراي موسيقي راديو شد. غلامحسين بنان از ابتدا در برنامه هاي گلهاي جاويدان و گلهاي رنگارنگ و برگ سبز شركت داشته كه ره آورد اين همكاري ها دهها برنامه گلهای جاویدان، گلهای رنگارنگ و برگ سبز می باشد.و برنامه های متعدد و گوناگون ديگري كه از اين خواننده بزرگ و هنرمند به يادگار مانده است. غلامحسين بنان مدتها بود كه مبتلا به ناراحتي جهاز هاضمه شده بود از طرف ديگر حنجره اش نيز آمادگي بيان نيازهاي درونيش را نداشت و به همين دليل اندك اندك از خواندن اجتناب ورزيد و از صحنه هنر كناره كشيد و ديگر حدود بيست سال آخر عمر را تقريبا فعاليت چشم گيري نداشت و روز به روز ناراحتي جهاز هاضمه او را بيشتر رنجور مي كرد و متاسفانه كوشش هاي پزشكان و خاصه مراقبت ها و از خود گذشتگي هاي پري بنان همسر وفادارو مهربانش هم مؤثر نيفتا دو سرانجام درساعت 7 بعدالظهر پنجشنبه هشتم اسفندماه سال 1364 خورشيدي در بيمارستان ايرانمهر قلهك جهان را بدرود گفت. روانش شادباد.
 

سلام

دوستان اگر روی عکسها کلیک کنید آنها بزرگ میشوند

زن زندگی شمااز کدوم ايناست؟

زن مدل هارديسک:همه چی يادش می مونه تا ابد.
زن مدل ويندوز:همه می دونن که هيچ کاری و درست انجام نمی ده ولی کسی نمی تونه بدون اون سر کنه.
زن مدل رم : از دل برود هر انکه از ديده برفت!
زن مدل اکسل : می گن خيلی هنرها داره ولی شما فقط برای 4 نياز اصلی تون ازش استفاده می کنين.
زن مدل اسکرين سيور: به هيچ دردی نمی خوره ولی حداقل حوصله تون باهاش سر نمی ره.
زن مدل سرور(server): هر وقت لازمش دارين مشغوله.
زن مدل مولتی مديا: کاری می کنه که چيزهای وحشتناک هم خوشکل بشن.
زن مدل ايميل: از هر 10 تا چيزی که می گه 8 تاش بيخوده.
زن مدل ويروس : وقتی که انتظارش و ندارين از راه می رسه و خودش و نصب می کنه و از منابعتون استفاده می کنه .اگر سعی کنين پاکش کنين يک چيزی رو از دست می دين و اگر هم سعی نکنين پاکش کنين دارو ندارتون رو از دست می دين!

در هر صورت :
در زندگي دوبار به انسان مي گويند خدا رحمتت كند
1- هنگامي كه مي خواهند انسان را در قبر بگذراند و خاك توي سرش بريزند
2- هنگامي كه شب عروسي هست و داماد در خيابان دارد بوق بوق مي كند ديگران
مي گويند خدا رحمتت كند و 000

زندگی دو نیمه دارد : نیمه ی اول در آرزوی نیمه ی دوم

نیمه ی دوم در حسرت نیمه ی اول

 

نو

واژگاني نو كم داشتم
با خودم بلند فكر مي كردم
بي خيال از
ترس
متلاشي شدن امواجم
بدنم
گرم بر خورد دو واژه
جان گرفت
اما چه زود
طعم تلخي مانده از آزادي
عشق هم در گلو ماند
مرغي رنگين شد در اين خاك
باز با ديوارها گفتم
عاشقي زيبا
خواهد رسيد

و هنر نيز تجلی روحی است که آنچه هست سیرش نميکند و هستی را در برابر خویش اندک
ميابد و سرد و زشت و حتی بگفته سارتر «احمق»! و عاری از معنی و فاقد روح و احساس.
و او اضطراب و تلخکامی صاحبدلی بلند پرواز و انديشمندی بزرگ وسرمايه دار معنی و احساس
و معرفت را دارد که در انبوه مردمی بيدرد و بيروح و پست وخوش گرفتار آمده است و خود را با
ديگران همه جز با خويشتن تنها مييابد و با اين زمين و آسمان و هرچه در این میان است بیگانه.
و هنر زاده بينشی چنين بيزار واحساسی چنين از هستی و حيات ميکوشد تا آنرا تکميل کند آنچه را « هست » به آنچه « بايد باشد » نزديک سازد و بالاخره به اين عالم آنچه را ندارد ببخشد. از فصل « انسان خداگونه ای در تبعید » کتاب « کوير » دکتر شريعتی

واما عشق ..

دوست داشتن وقتي به انتها مي رسد عشق ظهور ميكند وبا تمام وجود خود نمايي ميكند
عشق زيبايي خاص خود را دارد اما دوست داشتن نيز شكوهي خاص دارد عاشقي پر از هيجان ورسيدن به باور قلبي است

عشق و دوستی

اگر واقعاً كسي را دوست داريد، به او بگوييد. نگران نباشيد كه او اول به شما نگفته است كه دوستتان دارد شايد منتظر است شما اول بگوييد.

مي خواهيد بدانيد كه آيا او هم دوستتان دارد يا نه؟ بهترين راه اين است كه به او بگوييد كه دوستش داريد

فرصت لذت بردن از خوشي هايت را به بعد موكول نكن.
اشتباهاتت را بپذير.
حداقل سالي يك بار طلوع آفتاب را تماشا كن.
براي هر مناسبت كوچكي جشن بگير.
شكست را به راحتي بپذير و وقتي پيروز شدي فخرفروشي نكن.
عادت كن هميشه حتي زماني كه ناراحت هستي خودت را سرحال نشان دهي.
وقتي با كار سختي رو به رو شدي به خودت تلقين كن كه ؛ شكست غيرممكن است.
سعي كن زندگي همواره برايت پيام داشته باشد.
كوچكترين پيشرفت ها را هم موفقيت بدان.
آرام صحبت كن اما در فكر كردن سريع باش.
مشكلات را ؛ به عنوان نوعي مبارزه طلبي در نظر بگير.
اعتماد به نفس داشته باش و خود را كوچك مشمار.
براي داشتن يك روز خوب ، به فردا فكر نكن.
هرچند وقت يكبار يك عادت ناپسند خود را ترك كن.
به خاطر داشته باش كه هميشه حق انتخاب با توست.
ديگران را تحسين كن و از شادي آنها لذت ببر.
آرام باش و از زمان حال لذت ببر. زيرا بقيه عمرت را براي ادامه زندگي در اختيار داري

هر کجا هستم باشم

آسمان مال من است

پنجره فکر هوا عشق زمین مال من است

چه اهمیت دارد

گاه اگر می رویند

قارچهای غربت؟

من نمی دانم

که چرا می گویند اسب حیوان نجیبی است

کبوتر زیباست

و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست

گل شبدر چه کم از لاله ی قرمز دارد

چشمها را باید شست جور دیگر باید دید

واژه ها را باید شست

واژه باید خود باد

واژه باید خود باران باشد

چتر ها را باید بست

زیر باران باید رفت

فکر را خاطره را زیر باران باید برد

با همه مردم شهر زیر باران باید رفت

دوست را زیر باران باید دید

عشق را زیر باران باید جست

و اگر مرگ نبود دست ما در پی چیزی می گشت

و بدانیم اگر نور نبود منطق زنده ی پرواز دگرگون می شد

و بدانیم که پیش از مرجلن خلائی بود در اندیشه ی دریاها

مرگ پایان یک کبوتر نیست

مرگ وارونه ی یک زنجره نیست

مرگ در ذهن اقاقی جاریست

مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد

مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید

مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است

گاه در سایه نشسته است به ما می نگرد

و همه می دانیم ریه های لذت پر اکسیژن مرگ است

و نپرسیم که فواره ی اقبال کجاست؟

و نپرسیم چرا قلب حقیقت آبی است؟

زندگی رسم خویشاوندی است

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

پرسشی دارد اندازه ی عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو برود

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد

زندگی مجذور آیینه است

زندگی گل به توان ابدیت

زندگی ضرب زمین در ضربان دل ماست

زندگی هندسه ی ساده و یکسان نفسهاست

سلام

عشق

جبران خلیل جبران

و چون بر شما بال گشايد ، سر فرود آوريد به تسليم ، اگر چه شمشيري نهفته در اين بال ، جراحت زخمي بر جانتان زند . و آن هنگام كه با شما سخن گويد ، يقين كنيد كلامش را ، گر چه آواي او چيني روياي شما در هم كوبد و فرو ريزد ، آنچنانكه باد شمال ، صلابت باغ را . هشدار ! عشق است كه كه بر تخت مي نشاند و به صليب مي كشاند و هم او كه سرچشمه رويش است حرس ميكند . هم به فراز آيد بلنداي قامتتان را به تمامي و نازك ترين شاخه هاتان را كه زير تابش خورشيد به ترقصند و اهتزاز ، با دستهاي مهربان خويش بنوازد ، و هم به عمق رود تا سخت ترين ريشه هاتان در دل خاك ، و به ارتعاش در ‌آورد از بن . چون ساقه هاي بافه ذرت ، خويشتن به وجود شما احاطه كند سخت . به خرمن گاه بكوبدتان كه برهنه شويد . غربال كند تا كه از پوسته وارهيد . به آسياب كشد تا پاكي و زلالي و سپيدي . خميري سازد نرم . پس به قداست آتش خويش سپارتان ، باشد كه نان متبركي شويد ضيافت پرشكوه خداوند را . و اين همه را از آن روي مي كند عشق كه مستوري دل بر شما بازگشايد ، تا به حرمت اين معرفت ، ذره اي شويد قلب حيات را . زنهار !!! اگر به مامن پروا و احتياط از عشق تنها طالب كاميد و گوشه آرام ، پس برهنگي خويش بپوشيد و پاي از خرمن عشق واپس كشيد . به دنياي بي فصل خود نزول كنيد كه در آن ، لب به خنده مي گشايد ، اما نه از اعماق دل و اشكي از ديده فرو مي چكد ، اما نه به هاي هاي جان . چيزي به تحفه نمي دهد عشق ، مگر خويش را ، و نمي ستاند مگر از خويشتن . نه بندي تملك است و سودايي تصاحب كه عشق را عشق كفايت است و نهايت و چون عاشقي آمد ، سزاوار نباشد اين گفتار كه : " خدا در قلب من است " . شايسته تر آن كه گفته شود : " من در قلب خداوندم "و اين نه پنداري ست به صواب كه گامهاي شما طريقت عشق معين كند كه عشق خود راه نمايد ، گوهري فراخور اگر در وجودتان يافت تواند كرد . عشق را به جز تجلي خود آرماني نباشد . لكن شما را اگر عشق در دل است و تمنا در سر ، هم بدين گونه مي بايد آرزو را در قلمرو جان : از او گداختن ، آب شدن ، صافي شدن و سر به راه نهادن بسان جويباري كه نغمه ي خود را به خلوت شب ساز مي كند . باز سوداي درد مشتاقي , و التهاب زخمي از ادراك محض عشق و آنكه خون رود از دل به رغبت و با وجد به نقره فام سپيده ، چشم گشودن از اشتياق دلي بي تاب و حق شناس روزي ديگر را دم زدن در هواي عاشقي در كشاكش نيمروز فراغتي به پرواز در خلسهي عشق و شامگاهان ، به خانه رفتن ، به قدرداني و با سپاس ، و خفتن ، با نمازي به قبله معشوق در دل و آوازي به ثناي دوست بر لب .

 

ولنتاین مبارک

و عشق
سفر به روشني اهتراز خلوت اشياست
و عشق
صداي فاصله هاست
صداي فاصله هايي كه
غرق ابهامند
نه ،
صداي فاصله هايي كه مثل نقره تميزند
و با شنيدن يك هيچ مي شوند كدر
هميشه عاشق تنهاست
و دست عاشق در دست ترد ثانيه هاست

...من خواهم آمد و پیامی خواهم آورد

من گره خواهم زد، چشمان را با خورشيد، دل ها را با عشق،
سايه ها را با آب، شاخه ها را با باد

صدا کن مرا صدای تو خوب است   كرگدن ها هم عاشق مي شوند
پرنده گفت : اين كه امكان ندارد ، همه قلب دارند . كرگدن گفت: كو كجاست من كه قلب خود را نمي بينم . پرنده گفت :خوب چون از قلبت استفاده نمي كني ، قلبت را نمي بيني . ولي من مطمئنم كه زير اين پوست كلفت يك قلب نازك داري . كرگدن گفت: نه ، من قلب نازك ندارم ، من حتما يك قلب كلفت دارم. پرنده گفت :نه ، تو حتما يك قلب نازك داري چون به جاي اين كه پرنده را بترساني ، به جاي اينكه لگدش كني ، به جاي اينكه دهن گشاد و گنده ات را باز كني و آن را بخوري ، داري با او حرف مي زني. كرگدن گفت: خوب اين يعني چي ؟ پرنده گفت :وقتي يك كرگدن پوست كلفت ، يك قلب نازك دارد يعني چي ؟ يعني اينكه مي تواند عاشق بشود . كرگدن گفت: اينها كه مي گويي ، يعني چي؟ پرنده گفت :يعني .... بگذار روي پوست كلفت قشنگت بنشينم ..... كرگدن چيزي نگفت . يعني داشت دنبال يك جمله مناسب مي گشت . فكر كرد بهتر است همان اولين جمله اش را بگويد . اما پرنده پشت كرگدن نشسته بود و داشت پشتش را مي خاراند . كرگدن احساس كرد چقدر خوشش مي آيد . اما نمي دانست از چي خوشش مي آيد . كرگدن گفت : اسم اين دوست داشتن است ؟ اسم اين كه من دلم مي خواهد تو روي پشت من بماني و مزاحم هاي كوچولو ي پشتم را بخوري؟ پرنده گفت : نه ، اسم ايت نياز است ، من دارم به تو كمك مي كنم و تو از اينكه نيازت برطرف مي شود . احساس خوبي داري . يعني احساس رضايت مي كني ، اما دوست داشتن از اين مهمتر است . كرگدن نفهميد كه پرنده چه مي گويد . روزها گذشت ، روزها و ماهها و پرنده هر روز مي آمد و پشت كرگدن مي نشست و هر روز پشتش را مي خاراند و كرگدن هر روز احساس خوبي داشت . يك روز كرگدن به پرنده گفت : به نظر تو اين موضوع كه كرگدني از اين كه پرنده اي پشتش را مي خاراند ، احساس خوبي دارد ، براي يك كرگدن كافي است ؟ پرنده گفت : نه كافي نيست . كرگدن گفتك درست است كافي نيست . چون من حس مي كنم چيزهاي ديگري هم دوست دارم . راستش من بيشتر دوست دارم تو را تماشا كنم . پرنده چرخي زد و پرواز كرد و چرخي زد و آواز خواند ، جلوي چشم هاي كرگدن . كرگدن تماشا كرد و تماشا كرد . اما سير نشد . كرگدن مي خواست همين طور تماشا كند . با خودش گفت : اين صحنه قشنگ ترين صحنه دنياست و اين پرنده قشنگ ترين پرنده دنيا و او خوشبخت ترين كرگدن روي زمين . وقتي كرگدن به اينجا رسيد ، احساس كرد كه يك چيز نازك از چشمش افتاد. كرگدن ترسيد و گفت : پرنده ، پرنده عزيزم من قلبم را ديدم . همان قلب نازكم را كه مي گفتي ، اما قلبم از چشمم افتاد . حالا چكار كنم؟ پرنده برگشت و اشكهاي كرگدن را ديد . آمد و روي سر او نشست و گفت: غصه نخور دوست عزيز ، تو يك عالم از اين قلبهاي نازك داري . كرگدن گفت: راستي اينكه كرگدني دوست دارد ، پرنده اي را تماشا كند و وقتي تماشايش مي كند ، قلبش از چشمش مي افتد ، يعني چي؟ پرنده گفت : يعني اينكه كرگدن ها هم عاشق مي شوند. كرگدن گفت : عاشق يعني چه؟ پرنده گفت :يعني كسي كه قلبش از چشمش مي چكد. كرگدن باز هم منظور پرنده را نفهميد . اما دوست داشت پرنده باز هم حرف بزند ، باز پرواز كند و او باز هم تماشايش كند و باز قلبش از چشمش بيفتد. كرگدن فكر كرد اگر قلبش همين طور از چشمش بريزد ، يك روز حتما قلبش تمام مي شود . آن وقت لبخند زد و با خودش گفت: من كه اصلا قلب نداشتم ، حالا كه پرنده به من قلب داد، چه عيبي دارد ، بگذار تمام قلبم را براي او بريزم پرنده گفت : اين كه امكان ندارد ، همه قلب دارند . كرگدن گفت: كو كجاست من كه قلب خود را نمي بينم . پرنده گفت :خوب چون از قلبت استفاده نمي كني ، قلبت را نمي بيني . ولي من مطمئنم كه زير اين پوست كلفت يك قلب نازك داري . كرگدن گفت: نه ، من قلب نازك ندارم ، من حتما يك قلب كلفت دارم. پرنده گفت :نه ، تو حتما يك قلب نازك داري چون به جاي اين كه پرنده را بترساني ، به جاي اينكه لگدش كني ، به جاي اينكه دهن گشاد و گنده ات را باز كني و آن را بخوري ، داري با او حرف مي زني. كرگدن گفت: خوب اين يعني چي ؟ پرنده گفت :وقتي يك كرگدن پوست كلفت ، يك قلب نازك دارد يعني چي ؟ يعني اينكه مي تواند عاشق بشود . كرگدن گفت: اينها كه مي گويي ، يعني چي؟ پرنده گفت :يعني .... بگذار روي پوست كلفت قشنگت بنشينم ..... كرگدن چيزي نگفت . يعني داشت دنبال يك جمله مناسب مي گشت . فكر كرد بهتر است همان اولين جمله اش را بگويد . اما پرنده پشت كرگدن نشسته بود و داشت پشتش را مي خاراند . كرگدن احساس كرد چقدر خوشش مي آيد . اما نمي دانست از چي خوشش مي آيد . كرگدن گفت : اسم اين دوست داشتن است ؟ اسم اين كه من دلم مي خواهد تو روي پشت من بماني و مزاحم هاي كوچولو ي پشتم را بخوري؟ پرنده گفت : نه ، اسم ايت نياز است ، من دارم به تو كمك مي كنم و تو از اينكه نيازت برطرف مي شود . احساس خوبي داري . يعني احساس رضايت مي كني ، اما دوست داشتن از اين مهمتر است . كرگدن نفهميد كه پرنده چه مي گويد . روزها گذشت ، روزها و ماهها و پرنده هر روز مي آمد و پشت كرگدن مي نشست و هر روز پشتش را مي خاراند و كرگدن هر روز احساس خوبي داشت . يك روز كرگدن به پرنده گفت : به نظر تو اين موضوع كه كرگدني از اين كه پرنده اي پشتش را مي خاراند ، احساس خوبي دارد ، براي يك كرگدن كافي است ؟ پرنده گفت : نه كافي نيست . كرگدن گفتك درست است كافي نيست . چون من حس مي كنم چيزهاي ديگري هم دوست دارم . راستش من بيشتر دوست دارم تو را تماشا كنم . پرنده چرخي زد و پرواز كرد و چرخي زد و آواز خواند ، جلوي چشم هاي كرگدن . كرگدن تماشا كرد و تماشا كرد . اما سير نشد . كرگدن مي خواست همين طور تماشا كند . با خودش گفت : اين صحنه قشنگ ترين صحنه دنياست و اين پرنده قشنگ ترين پرنده دنيا و او خوشبخت ترين كرگدن روي زمين . وقتي كرگدن به اينجا رسيد ، احساس كرد كه يك چيز نازك از چشمش افتاد. كرگدن ترسيد و گفت : پرنده ، پرنده عزيزم من قلبم را ديدم . همان قلب نازكم را كه مي گفتي ، اما قلبم از چشمم افتاد . حالا چكار كنم؟ پرنده برگشت و اشكهاي كرگدن را ديد . آمد و روي سر او نشست و گفت: غصه نخور دوست عزيز ، تو يك عالم از اين قلبهاي نازك داري . كرگدن گفت: راستي اينكه كرگدني دوست دارد ، پرنده اي را تماشا كند و وقتي تماشايش مي كند ، قلبش از چشمش مي افتد ، يعني چي؟ پرنده گفت : يعني اينكه كرگدن ها هم عاشق مي شوند. كرگدن گفت : عاشق يعني چه؟ پرنده گفت :يعني كسي كه قلبش از چشمش مي چكد. كرگدن باز هم منظور پرنده را نفهميد . اما دوست داشت پرنده باز هم حرف بزند ، باز پرواز كند و او باز هم تماشايش كند و باز قلبش از چشمش بيفتد. كرگدن فكر كرد اگر قلبش همين طور از چشمش بريزد ، يك روز حتما قلبش تمام مي شود . آن وقت لبخند زد و با خودش گفت: من كه اصلا قلب نداشتم ، حالا كه پرنده به من قلب داد، چه عيبي دارد ، بگذار تمام قلبم را براي او بريزم     زندگي صفحه يک تقويم است که به اندازه سر سبزي دستان خداست  زندگي بارش باران دعاست در دلي خشک که از عشق تهي است  زندگي لحظه ترديد من است بين تنهايي و بودن با تو  زندگي لمس گل عاطفه است روي شنزار سکوت زندگي واشدن لبخند است وقت ديدار دو عاشق با هم

 

 

 

سلام بر تمام دوستان

آمد و آتش به جانم کرد و رفت
با محبت امتحانم کرد و رفت
آمد و بنشست و آشوبی بپا
در ميان دودمانم کرد و رفت
آمد و رويی گشود و شد نهان
نام خود ورد زبانم کرد و رفت
آمد و او دود شد من شعله ای
در وجود خود نهانم کرد و رفت
آمد و برقی شد و جانم بسوخت
آتشين تر اين بيانم کرد و رفت
آمدو آيينه گردانم بشد
طوطی بی همزبانم کرد و رفت
آمد و قفل از دهانم بر گشود
چشمهء آب روانم کرد و رفت
آمد و تيری زد و شد ناپديد
همچنان صيدی نشانم کرد و رفت
آمد و چون آفتی در من فتاد
سر به سوی آسمانم کرد و رفت

زندگی تلخ تر از مرگ بود گر تو نباشی«»بعد از اين مرده حسابم کن و بگذار بميرم

 

قهر و آشتي(شعری از آلبالو)

بوسه ام را می گذارم پشت در قهرکردی , قهرکردم , سر به سر می روی در خلوت تنهايی ات می روم من هم , به تنهايی سفر آه .. اما بی تو , تنها می شوم بی تو تنها مرد شبها می شوم بی تو آخر , عشق هم بی معنی است بی تو من , شکل معما می شوم خوب می دانم که نقطه ضعف نيست عشق قدرت می دهد , از ضعف نيست دوستت دارم و می دانم , تو هم دوستم داری , و اين يک حرف , نيست تق وتق ..... , در را برايم باز کن تق و تق ....., باشد برايم ناز کن تق و تق ....., تقريبا اين در باز شد تو بيا , در را تماما باز کن آه می دانستم اين را , آشتی ؟ من غرورم را شکستم , داشتی ؟ خب دگر , اين اشک ها را پاک کن آمدم , حالا تو با من آشتی ؟ گرمی آغوش بازم , مال تو شعر من , بانوی نازم , مال تو حس خوب بودن تو , مال من قلب پر راز و نيازم , مال تو

تلخ و شيرين

گاهی يک خداحافظی , آنقدر تلخ است که شيرينی صدها سلام هم تلخی آن را از خاطرت نخواهد زدود .

 سلام 

پول و عدالت

از مجسمه سازي پرسيدند - "چرا اين مجسمه عدالت تو هر دو دستش شکسته است"؟ - سکوت کرد- گفتند "اين دو تبر که بر روي آن کلمات پول و دوستي نقش بسته چيست"؟ پاسخ داد اين دو تبر دست مجسمه عدالت مرا شکستند

قزوين مرکز جهان

عده اي از باستان شناسان از آنجا که جاده ابريشم را مهمترين و حياتي ترين شاه راه تجاري, بازرگاني جهان ميدانند. و قزوين را که در مرکزيت شمال به جنوب وشرق به غرب اين جاده ميباشد را مرکز جهان مي نامند .

-

پيامبران بني اسراييل - حبقوق -دانيال

جالب است بدانيد که بسياري از بزرگان بني اسراييل در ايران مدفون هستند مانند حبقوق در تويسرکان-0دانيال در شوش- سلام در قزوين -استر در همدان -البته استر پيغمبر نبوده است -     مرگ پرندگان بر اثر تشنگي در زمستان

پرندگان در زمستان حتي هنگام يخبندان مي توانند غذا پيدا کنند , ولي قادر به پيدا کردن آب نيستند و عمومآ بر اثر تشنگي مي ميرند. خوبست مردم با گذاشتن آب به پرندگان کمک کنند

پيامبران بني اسرائيل در قزوين

در قزوين مکاني به نام پيغمبريه وجود دارد که چهار تن از انبيا قوم بني اسراييل در آن مدفون هستند . به اين مکان چهار انبيا نيز گفته مي شود       خواندنیهایی در مورد زنان

 

بانوي خونخوار

راست يا دروغ تاريخ از کنتسbathory باثوري که اهل مجارستان -مقيم روماني -متوفي در اسلواکي بود به عنوان خونخوارترين شخص ياد کرده است .مي گويند اين کنتس خون انسان مي نوشيد تا هميشه جوان بماند . البته گروهي نيز اين را تهمتي ميدانند که مخالفانش براي بد نام کردن او زده اند

نام حضرت حوا در قران

نام حضرت حوا در قرآن نيامده است. قرآن مي گويد آدم و جفت او. به نظر مي رسد که اين کلمه از تورات وارد زبان مسلمانان شده است. اين که مي گويند حوا از دنده آدم خلق شده، شايد بدين علت باشد که کلمه دنده در زبان عبري به معناي "سرشت" نيز هست و اين اشتباهي در ترجمه بوده است .

بهانه گيري زنان قوم بني اسرائيل ( درد زايمان )

در زمان حضرت موسي (ع) پيغمبر بني اسرائيل زنان به موسي(ع) رجوع کرده واز او خواستارشدند تا درد زايمان را خدا به مردان دهد حضرت موسي (ع)با آن خواسته موافقت نکردند اما زنان پافشاري کردند و از موسي (ع)خواستند تا در اين مورد با خدا صحبت کند موسي(ع) اين موضوع را با خداوند در ميان گذاشت اما خدا موافقت نکرد موسي (ع) به زنان بني اسرائيل نتيجه را گفت اما آنها باز اصرار کردند دوباره موسي (ع) با خداوند صحبت کرد و سرانجام موافقت شد . چند روز بعد يکي از زنان در حال زايمان بود در همين موقع يک مرد جوان چند خانه آنطرفتر در حال درد کشيدن (درد زايمان) بود واين باعث رسوايي آن زن شد .بعد از اين موضوع زنان بني اسرائيل ديدند اين کارباعث رسوايي آنها ميشود به همين دليل به موسي (ع) رجوع کرده و از خواسته خود صرف نظر کردند.

چند شوهره بودن خانم ها در تبت

در تبت فراوان اتفاق مي افتد که يک زن، همسر چند مرد (معمولآ چند برادر) مي شود و هر روز با يکي از آنان زندگي مي کند. بچه در هر روز به دنيا بيايد، متعلق به مرد آن روز است، يعني پدرش محسوب مي شود. اين رسم مذهبي نيست بلکه بيشتر جنبه عادتي و بخاطر فقر شديد مالي انجام مي شود. آيا اکنون نيز هست؟

جايگاه زنان در غرب

اغلب تصور مي شود که در غرب به زنان صرفآ از جنبه سکس توجه مي شود . در حالي که غرب زنان بسيار بزرگي مانند مادر ترزا-واريس ديريWarris Dirie - مارگارت ميد و صدها نمونه ديگر را در دامان خود پرورش داده که مي توانند الگوي تکاپو و موفقيت در جهان معاصر باشند .

پيامبران زن

اغلب مردم فکر مي کنند پيامبران تمامآ مرد هستند . در تاريخ قوم بني اسرائيل از نبيه (مونث نبي) به نام دبورا يا دبوره Deborah ياد شده که باعث نجات گروه کثيري مي شود.

 

تلاش در جهت پيشرفت زنان

خانم واريس ديريwaris dirie اهل کشور سومالي است که تکاپوي فراواني را براي برطرف کردن تبعيضات و خرافات نسبت به زنان انجام مي دهد.اکنون سازمان ملل اين خانم را مامور انجام اين کار نموده است .از باز کردن صفحه خانم ها تشکر مي کنيم

تلاش جهت حفظ شخصيت خانم ها

خانم ساري مارش surrey marshe از اهالي کشور نروژ بود که تلاش زيادي در جهت حفظ شئونات و حرمت زنان در کشورهاي غربي بويژه آمريکا نمود .

سلام

- چرا ساكت نشستي؟

با تو ام چرا ساکت نشستي؟

چرا نميخوای جوابمو بدي؟

ببين من ميتونم برات يه همدرد خوبی باشم ها!! حالا بگو چی شده.

همدرد؟!؟!

-آره!

- عزيز ترين کسی که دوستش داری کيه؟؟

تقدیم به دوستداران فریدون مشیری:

 

کوچه

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

 

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

 

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

 

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

 

آسمان صاف ، شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ی ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

 

یادم آید تو به من گفتی:

- « از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش، فردا که دلت با دگران است!»

 

با تو گفتم :

-« حذر از عشق!؟ ندانم

سفر از پیش تو!؟ هرگز نتوانم

نتوانم

 

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من، نه رمیدم، نه گسستم

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم،

همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق، ندانم، نتوانم!»...

 

سلام

وقتي نوشته هاي دوستان رو ميخونم ميبينم كه همه 1 جوري عاشق هستند.اميدوارم همه به عشق خودشون وفادار باشند

خدا با من صحبت کرد

خدا از من پرسيد: « دوست داري با من مصاحبه كني؟»

پاسخ دادم: « اگر شما وقت داشته باشيد» >>

خدا لبخندي زد و پاسخ داد:>>

« زمان من ابديت است... چه سؤالاتي در ذهن داري كه دوست داري از من بپرسي؟» >>

من سؤال كردم: « چه چيزي درآدمها شما را بيشتر متعجب مي كند؟» >>

خدا جواب داد.... >>

« اينكه از دوران كودكي خود خسته مي شوند و عجله دارند كه زودتر بزرگ شوند...و دوباره آرزوي اين را دارند كه روزي بچه شوند» >>

«اينكه سلامتي خود را به خاطر بدست آوردن پول از دست مي دهند و سپس پول خود را خرج مي كنند تا سلامتي از دست رفته را دوباره باز يابند» >>

«اينكه با نگراني به آينده فكر مي كنند و حال خود را فراموش مي كنند به گونه اي كه نه در حال و نه در آينده زندگي مي كنند» >>

«اينكه به گونه اي زندگي مي كنند كه گويي هرگز نخواهند مرد و به گونه اي مي ميرند كه گويي هرگز نزيسته اند» >>

دست خدا دست مرا در بر گرفت و مدتي به سكوت گذشت.... >>

سپس من سؤال كردم: >>

«به عنوان پرودگار، دوست داري كه بندگانت چه درسهايي در زندگي بياموزند؟» >>

خدا پاسخ داد: >>

« اينكه ياد بگيرند نمي توانند كسي را وادار كنند تا بدانها عشق بورزد. تنها كاري كه مي توانند انجام دهند اين است كه اجازه دهند خود مورد عشق ورزيدن واقع شوند» >>

« اينكه ياد بگيرند كه خوب نيست خودشان را با ديگران مقايسه كنند» >>

«اينكه بخشش را با تمرين بخشيدن ياد بگيرند» >>

« اينكه رنجش خاطر عزيزانشان تنها چند لحظه زمان مي برد ولي ممكن است ساليان سال زمان لازم باشد تا اين زخمها التيام يابند» >>

« ياد بگيرند كه فرد غني كسي نيست كه بيشترين ها را دارد بلكه كسي است كه نيازمند كمترين ها است» >>

« اينكه ياد بگيرند كساني هستند كه آنها را مشتاقانه دوست دارند اما هنوز نمي دانند كه چگونه احساساتشان را بيان كنند يا نشان دهند» >>

« اينكه ياد بگيرند دو نفر مي توانند به يك چيز نگاه كنند و آن را متفاوت ببينند» >>

« اينكه ياد بگيرند كافي نيست همديگر را ببخشند بلكه بايد خود را نيز ببخشند» >>

باافتادگي خطاب به خدا گفتم: >>

« از وقتي كه به من داديد سپاسگذارم» >>

و افزودم: « چيز ديگري هم هست كه دوست داشته باشيد آنها بدانند؟» >>

خدا لبخندي زد و گفت... >>

«فقط اينكه بدانند من اينجا هستم» >>

« هميشه»

dont forgot god

LOVE is

عشق يعني...

آرزو كني كاش كنارش نشسته بودي

كاري كني كه غرق شادي بشه

با احساساتش بازي نكني

بهش زنگ بزني كه حالشو بپرسي

منتظر تلفنش باشي و ...

عشق چیست؟

از استاد شيمی پرسيدم عشق چيست ؟ گفت : « حلّال است .»

از استاد زبان پرسيدم عشق چيست ؟ گفت : « هم پايه ( LOVE ) است .»

از استاد ادبيات پرسيدم عشق چيست ؟ گفت : « محبت الهی است .»

از استاد ديني پرسيدم عشق چيست ؟ گفت : « حرم است .»

از استاد تاريخ پرسيدم عشق چيست ؟ گفت : « سقوط سلسله قلب جوان است .»

از استاد هندسه پرسيدم عشق چيست ؟ گفت : « نقطه ای است كه به حول نقطه قلب جوان می چرخد .»

از استاد جبر پرسيدم عشق چيست ؟ گفت : « مسئله ای است كه از طريق اتحاد حل می شود .»

۲.عشق چيست؟

با نگاهی به اينياس لپ
اين زيبا ترين و و شاعرانه ترين کلام جهان چيست و آن را چگونه می توان معنی و تفسير کرد؟
نيروی پيچيده ای که باعث کشش انسانها به هم می شود چيست؟اين کشش را می توان عشق ناميد؟ آيا غشق ماهيتی تماما روانی دارد يا چنانکه گروهی از سکسولوژيست ها مدعی هستند چيزی بجز غريزه جنسی نيست.
يک کنش يا واکنش حاد وهمچنين موقتی با منشاء ارگانيک که سبب ترشحات غدد جنسی می گردد و يا به عبارتی ديگر يک واکنش بيو شيمی و نوعی جريان مغناطيسی بين تخمدانها و ديگر غدد؟
اگر چنين است می توان پرسيد آيا در صورت برداشتن اين غدد و يا مداوای آن می توان مانع ترشح اين غدد و يا بزبان ديگر مانع بروز عشق شد؟
آيا شاعرانه جلوه دادن رابطه جنسی، از اين رو نيست که انسان قصد متمايز کردن خود از ديگر حيوانات را دارد، وبه اين دليل بر اين عقيده است که تمايل جنسی اش به جنس مخالف و حتی موافق چيزی بيشتر ازواکنش شيميايی و زيست شناختی است.
آيا در رابطه دو شخص با هم، می توان از هرنوع در گيری عاطفی وروانی که به نظر می رسد برای ارضای جنسی ضرورتی ندارد اجتناب کرد؟
آيا واقعا در دنيای واقعی ممکن است که بتوان عشق را تا سطح واکنش بيولوژيک تنزل داد وعشق را به مفهوم ليبيدو يا غريزه جنسی تنزل داد؟

 

من عشق مي‌فروشم، كالاي من همين است

از هرچه كيمياتر، اين كيمياترين است

توی روزگاری که دل

 واسه شکستنه

 

قيمت طلا ی دل

،  قدر سنگ و اهنه

 

تو نباشی چه کسی منو نوازش می کنه.؟

با صبوری با من دل خسته سازش می کنه.؟

 

 

 

 

 

 

 

بياين با هم دعا کنيم تا هیچ زنی غمگین نباشه

هنوز ياد تو از يادم نميره...............چرا عشق از دل آدم نمی ره..؟؟

بنای خلقت آدم از عشقه .............نميره هر چی از يادم از عشقه..

من و درد جداي وای بر من...........از اين عشق خداي وای بر من

کمک کن بغض بشکن دونه دونه........بريز آی اشک نرم و عاشقونه

محبت کن در اين آشفته حالی...........نمونه مکتبم از عشق خالی

نصيبم کن که عاشق پيشه باشم...........

...................به اين آشفتگی هميشه باشم

نصيبم کن که عاشق پيشه باشم........... به اين آشفتگی هميشه باشم

من و درد جداي وای بر من.....................از اين عشق خداي وای بر من

کمک کن بغص بشکن دونه دونه............بريز آی اشک نرم و عاشقونه..

بزن باد بهاری تازه تر شم...........................بزن از کار دنيا به خبر شم

 

بزن تا سيم آخر آی جداي.................هلاکم کن از اين عشق خدای

سلام

زن چند روزيست كه با مرد حرفي نميزند زيرا بار آخري كه براي مرد چيزي را تعريف ميكرد مرد دوبار به حرفش گوش نداد و زن ديگر حوصله اش بسر آمد و تصميم گرفت حرفي نزند. در اين چند روز مثل هميشه مرد از سركار به خانه ميامد بدون اينكه حتي اشاره ايي به اين سكوت سنگين بكند... البته خوب بعد از اينكه زن برايش بقيه ماجرا را تعريف نكرده بود چند باري از او معذرت خواهي كرد ولي زن نپذيرفته بود.  بعد از اين چند روز سكوت و بيحرفي مرد از سركار به خانه آمد با ۳ گل كوچك رز كه البته قبل از آن كيسه ايي حاوي ماهي تازه را به زن داد و پيشنهاد اينكه اگر شد دوشنبه ديگر ماهي تازه نوش جان كنند و بعد هم دسته گل را به زن داد و گفت اينهم گل بدون هيچ توضيحي و بدون باز كردن هيچ پرانتزي...زن هم در حالي كه گلها را در گلدان ميگذاشت فكر ميكرد كه دسته گل كوچكيست ! ولي اگر بزرگ هم بود ديگر دردي را دوا نميكرد. مرد بعد ازخوردن غذا و چاي و گرفتن يك دوش جانانه به رختخواب رفت  و قبل از آنكه به خانه رختخواب  برود بوسه معني داري به لب زن نشاند  . ولي زن ميداند كه چيزي در اين ميان گم و گور شده ،‌ چيزي كه شايد زماني بوده ولي حال ديگر نيست . ميداند اين داستان روزهاي آينده و روزهاي بعد  از آن خواهد بود . تراژدي هميشگي ميان زن و مرد.

 

 

سلام

 ماه محرم را به تمامی مسلمانان و شما عزیزان تسلیت عرض می کنم

خداوندا ...

مرا انسانی بساز که ترا بشناسد و خودرا بشناسد.
مرا چندان قوی گردان که به گاه ناتوانی از سستی خود آگاه گردم.
چنان جسور و با شهامتم کن که بهنگام وحشت جرات مقابله بــا خويشتن را داشته باشم.
مرا انسانی بساز که بهنگام شکست شرافتمندانه درخوداحساس کبر و غرورکنم و به گاه پيروزی فروتن ونجيب باشم.
مرا انسانی بساز که از ناملايمات زندگی روی بر نتابم .
به هنگامی که بايد سينه سپر کنم پشت بر نگردانم.
مرا به جاده آسايش راهنمايی نکن بلکه به راهی سخت و دشوار مرا مورد آزمون خود قرار بده تا باناملايمات دست به مبارزه بزنم و سربلند بيرون آيم.
مرا انسانی قرار بده که دلش روشن و صاف و هدف زندگيش عالی باشد .پيش از اينکه در انديشه فرمانروايی بر ديگران باشد بر خويشتن حکومت کنم.
مرا انسانی بساز که خنديدن را بياموزد اما گريستن رانيزهرگز از خاطر نبرد. انسانی که گام درآينده بگذارد ولی گذشته را نيز هرگز فراموش نکند.
واز همه مهمتر در مقابل چشمان جادويی و افسونگر هيچ کس تسليم نشودو مسحور نگردد.
خدايا من تاب تحمل ندارم مرا به حال خود وامگذار
اي مهربانترین مهربانان و ای بهترین تکیه گاه و پناه امید واران

 

 

سلام

خدايا من در کلبه ی حقير خود چيزی دارم که تو در عرش کبريايی خود نداری

من خدايی چون تو دارم و تو کسی همچو خود نداری .

 

بسيارند خوبيهايي كه روزي قصد انجامشان را داري ؛ و منتظر تا روز مناسب فرا رسد

اما تنها فرصتي كه يقيناً از آن توست ؛ همين لحظه است

همين لحظه بايد ترنم تحسين و همدردي را بر زبان جاري ساخت

همين لحظه است كه بايد سخاوت پيشه كني

امروز ؛ روزي است كه بايد شريفترين اندوخته‌هاي قلبت و روحت را ابراز داري .

از لغزش دوستي  در گذر و در برابر ديگران قدري بيشتر ايثار كن.

 

نوشته بودی : - گناه ما گاه بی آنکه بدانيم چرا ، گريستن است . - می گويم به اميد آنروز که ديگر هيچ آدمی از يک وداع ساده نگريد . - گفتی روياهايم همه از دست رفته است . - می گويم از بخت ياری ماست شايد آنچه که می خواهيم يا بدست نمی آيد يا از دست می گريزد . - گفتی گذشته دردناک و آينده نامعلوم است . - می گويم زندگی آبتنی کردن در حوضچه اکنون است . - گفتی خانه خدا کجاست ؟ - می گويم در همين نزديکی ، لای اين شب بوها ، پای آن کاج بلند . - گفتی بی کسی بد دردی است امروز که محتاج توام جای تو خالی                                               فردا که سراغم تو بيای نفسی نيست

 باز است
در تمناي نسيم
پنجره اي
و به گوش مي رسد
آواز خوش زنجره اي
كه حضور كوچك خود را
به جهان مي بخشد

 

 

آهای خوشگل عاشق

 

آهای عمر دقایق

 

آهای وصل به موهای تو سنجاق

 

 شقایق

 

آهای ای گل شب بو

 

آهای گل هیاهو

 

آهای طعنه زده چشم تو به چشمای

 

  آهو

 

دلم لالهء عاشق

 

آهای بنفشهء تر

 

 

نکن غنچهء نشکفتهء قلبم را تو پر پر

 

من که دل به تو دادم

 

 

چرا بردی ز یادم 

 

بگو با من عاشق چرا برات زیادم

 

آهای صدای گیتار

 

آهای قلب رو دیوار

 

 

اگه دست توی دستام نذاری

 

 خدانگهدار

 

 خدانگهدار

 

 

دلت یاس پر احساسه آی مریم نازم

 

تا اون روزی که نبضم بزنه ترانه سازم

 

 

برات ترانه سازم که تو آهنگی و سازم

 

  بیا برات می خوام از این صدا قفس

 

 بسازم

 

آهای خوشگل عاشق

 

 

آهای عمر دقایق

 

 

آهای وصل به موهای تو سنجاق

 

 

شقایق

 

آهای ای گل شب بو

 

 

آهای گل هیاهو

 

آهای طعنه زده چشم تو به چشمای

 

  آهو

 

 دلم لالهء عاشق

 

 آهای بنفشهء تر

 

 نکن غنچهء نشکفتهء قلبم را توپرپر

 

 

من که دل به تو دادم

 

چرا بردی ز یادم

 

بگو با من عاشق

 

چرا برات زیادم

 

آهای صدای گیتار

 

آهای قلب رو دیوار

 

اگه دست توی دستام نذاری

 

 خدانگهدار

 

خدانگهدار

 

                        آخـــه  قــلــبـــم  مـثــل  قـــلـــب  كـــســـي  نـيـسـت

 سلام بر تمام دوستان

 

 تاريک

چه جاي ماه ،

كه حتي شعاع فانوسي

درين سياهي جاويد كورسو نزند

به جز قدمهاي عابران ملول

صداي پاي كسي

سكوت مرتعش شهر را نمي شكند

 

به هيچ كوي و گذر

صداي خنده مستانه اي نمي پيچد

 

كجا رها كنم  اين بار غم كه بر دوش است ؟

چرا ميكده آفتاب خاموش است

 

فريدون مشيری

 

عطش کوير تشنه عطش خواستن من بود

 

آخرين برگ برنده لحظه باختن من بود

 

دست من رو شد و ديدی

 

تکه دل تودست من بود

 

بتو دل باختم و بردی

 

اونيکه همه کسم بود

 

عشق يه بازی قماره

 

راه پر گرد و غباره

 

گاهی خنده است گاهی گريه

 

مثل پاييز و بهاره

 

اولين بار با تو بودن ميتونست حادثه باشه

 

همه خواهش و نيازم حوس و وسوسه باشه

 

اما من تو رو شناختم از تو يک بتخونه ساختم

 

من به پات زندگی دادم هرچی که بود هرچی که داشتم

 

عشق يه بازی قماره

 

راه پر گرد و غباره

 

گاهی خنده است گاهی گريه

 

مثل پاييز و بهاره

 

نمی خوام  بازنده باشم

 

تو بمون تا زنده باشم

 

توی اين بازی آخر من مي خوام برنده باشم

 

سلام

بازهم مثل هميشه نزديك غروب زن  كنار پنجره نشست و شروع به نوشتن كرد....اين بار مي خواست تمام دلش را روي كاغذ بريزد.... مي خواست تمام دلتنگي اش را براي اين دفتر و پنجره و غروب زمزمه كند...واژه ها در دهانم به سكوتي ژرف مبدل مي شوند....شايد حس مي كنم كه تو راهي براي سخن گفتن من نگذاشته اي و يا احساس مي كنم كه تو مي خواهي آن ريسمان غريب را كه باعث پيوندم با تو شده است قطع كني.....شايد حس مي كنم كه تو نمي تواني واژه هايم رابفهمي...ولي نه....خودم هم مي دانم كه تو چقدر خوب حرفهاي پنهان در هاله سكوت من را مي فهمي...به خود مي گويم پس چرا روحم تنهاست.....دلم مي خواهد صدايت را بشنوم كه مي گويي: تو تنها نيستي....ما دو نفريم....ولي چيزي مانع از گفتن اين واژه ها مي شود....نمي دانم چيست....شايد ترس يا شرم يا غرور...كاش مي شد مثل دو كودك به سادگي با هم حرف مي زديم....چرا بايد غرق در هاله ي ابهام باشيم....چرا هميشه بايد پيچيده باشيم....من فقط مي خواهم ساده باشيم..مي خواهم باورم كني....مي خواهم به من اعتماد كني.....باز هم دلم تنگ مي شود...باز هم مي خواهم تنها باشم....اين خودخواهي نيست.... تو چی؟! تو خودخواه نیستی؟! تو با این همه سکوت! تو با این همه تنهایی !...باز هم خسته ام...مي دانم اينگونه هيچ فايده اي ندارد...مي دانم تو بايد خودت بخواهي....مي دانم نبايد عشق را به اجبار در زندگي كسي ديكته كرد....چون معني آن ديگر عشق نيست.....عشق را بايد با هم در زندگي ديكته كرد..... اين را مي دانم كه نمي توان كسي را وادار كرد تا به ما عشق بورزد. تنها كاري كه مي توانيم انجام بدهيم اين است كه اجازه دهيم خود مورد عشق ورزيدن واقع شويم. ...مي دانم همه جا ميگويند... اينكه تمام عشقت رو به كسي بدي تضميني بر اين نيست كه اون هم همين كارو بكنه پس انتظار عشق متقابل نداشته باش.فقط منتظر باش تا اينكه عشق آروم تو قلبش رشد كنه و اگه اينطور نشد خوشحال باش كه توي دل تو رشد كرده ...من همه اين ها را مي دانم...ولي آن حقيقتي كه در دلم نهفته است اينها نيست
...باز هم اشكهايم باريدن گرفت......فقط مي دانم دلم بهانه تو را مي گيرد...نه...اين عشق يا عادت يا هوس نيست.... با اين همه غبار و مه كه من و تو بين خود مي افكنيم مثل اينكه باز هم بايد بروم و در آخرين هاله كمرنگ و غمگين تنهايي ام محو شوم....گم شوم....اما پيش از رفتنم آخرين كلام را مي گويم.... من تو را فقط به معناي حقيقي دوست داشتن مي خواهم و نه هيچ چيز ديگر......بدرود.

 

نمی دانم تا چه وقت و تا کجا ادامه خواهم داد

شايد تا طلوع فردا

شايد تا آنسوی شب

می دانم تا خواب شب پره ها راهی نيست

می دانم شب دوباره زنجره ها خواهند خواند

نمی دانم تا چه وقت و تا کجا ادامه ادامم خواهم داد

اما می دانم که قلبم هميشه عاشق خواهد ماند

می دانم راهی برای گريز نيست

می دانم قلبی که بخشيده شود

بازگشتی دوباره برايش نيست

اما نمی دانم

تا چه وقت و تا کجا ادامه خواهم داد

پس هر شب تو را خواهم خواند

شايد باد صدايم را به گوش تو بسپارد

نمی دانم

ولی من هميشه به انتظار خواهم ماند

شايد تا ابد

دوباره زمزمه های تو را بشنوم

شايد تا ابد

دوباره تو را ببينم

شايد تا ابد......

دهان ات را می بويند

مبادا گفته باشی دوست ات دارم.

دلت را می بويند

                             
     روزگار غريبی است نازنين

و عشق را

كنار تيرك راه بند

تازيانه می زنند.

               
   عشق را در پستوی خانه نهان بايد كرد

در اين بن بست كج و پيچ سرما

آتش را

به سوخت بار سرود و شعر 

   فروزان می دارند.

به انديشيدن ، خطر مكن . 

       
روزگار غريبی است نازنين

آنكه بر در می كوبد شباهنگام

به كشتن آمده است .

نور را در پستوی خانه نهان بايد كرد

آنك ، قصابان اند

بر گذرگاه ها مستقر

با كنده و ساتوری خون آلود

روزگار غريبی ست ، نازنين

و تبسم را بر لب ها جراحی می كنند

و ترانه را بر دهان.

شوق را در پستوی خانه نهان بايد كرد

كباب قناری

بر آتش سوسن و ياس

    روزگار غريبی ست ، نازنين

ابليسِ پيروزمست

سور عزای ما را بر سفره نشسته است .

    خدا را در پستوی خانه نهان بايد كرد

"احمد شاملو" 

پشت درياها

 

قايقي خواهم ساخت،

خواهم انداخت به آب.

دور خواهم شد از اين خاك غريب

كه درآن هيچكسي نيست كه در بيشه عشق

قهرمانان را بيدار كند.

 

قايق از تور تهي

و دل از آرزوي مرواريد،

همچنان خواهم راند.

نه به آبي ها دل خواهم بست

نه به دريا - پرياني كه سر از آب بدر مي آرند

و در آن تابش تنهايي ماهي گيران

مي فشانند فسون از سر گيسوهاشان.

 

همچنان خواهم راند.

همچنان خواهم خواند:

(( دور بايد شد، دور.

مرد آن شهر اساطير نداشت.

زن آن شهر به سرشاري يك خوشه انگور نبود.

هيچ آيينه تالاري، سرخوشي ها را تكرار نكرد.

چاله آبي حتي، مشعلي را ننمود.

دور بايد شد، دور.

شب سرودش را خواند،

نوبت پنجره هاست.

 

همچنان خواهم خواند.

همچنان خواهم راند.

پشت درياها شهري است

كه در آن پنجره ها رو به تجلي باز است.

بام ها جاي كبوترهايي است، كه به فواره هوش بشري

مي نگرد.

دست هر كودك ده ساله شهر، شاخه معرفتي است.

مردم شهر به يك چينه چنان مي نگرند

كه به يك شعله، به يك خواب لطيف.

خاك، موسيقي احساس ترا مي شنود

و صداي پر مرغان اساطير مي آيد در باد.

 

پشت درياها شهري است

كه در آن وسعت خورشيد به اندازه چشمان

سحر خيزان است.

شاعران وارث آب و خرد و روشني اند.

 

پشت درياها شهري است!

قايقي بايد ساخت 

 

سهراب سپهری

 

ديروز  به ياد تو  و آن  عشق  دل انگيز

بر پيكر  خود  پيرهن سبز نمودم

در آينه  بر صورت   خود  خيره  شدم  باز

بند از  سر  گيسويم آهسته  گشودم

عطر آوردم بر سر  و بر سينه  فشاندم

چشمانم را ناز كنان  سرمه  كشاندم

افشان  كردم  زلفم را  بر سر شانه

در  كنج لبم خالي  آهسته  نشاندم

گفتم به  خود  آنگاه   صد افسوس  كه او نيست

تا مات  شود  زين  همه  افسونگري  و ناز

چون  پيرهن  سبز  ببيند به تن من

با خنده  بگويد كه چه  زيبا شده اي باز

او نيست  كه در مردمك   چشم  سياهم

تا خيره شود  عكس  رخ خويش ببيند

اين  گيسوي  افشان  به چه كار آيدم امشب

كو پنجه   او  تا كه  در آن خانه  گزيند

او نيست كه  بويد چو در آغوش من افتد

ديوانه صفت  عطر دلآويز تنم را

 اي آينه مردم  من  از حسرت و افسوس

او نيز كه  بر سينه  فشارد  بدنم را

 من خيره  به آينه  و او  گوش  به من داشت

گفتم كه چه سان   حل  كني اين  مشكل   ما را

بشكست  و فغان  كرد  كه  از  شرح  غم  خويش 

اي زن  چه  بگويم   كه  شكستي دل  ما را

{فروغ فرخزاد}

سال ها پيش ازين به من گفتي

كه «مرا هيچ دوست مي داري؟»

گونه ام گرم شد ز سرخي ي ِ شرم

شاد و سرمست گفتمت «آري!»

باز ديروز جهد مي كردي

كه ز عهد قديم ياد آرم.

سرد و بي اعتنا تو را گفتم

كه «دگر دوستت نمي دارم!»

ذره هاي تنم فغان كردند

كه، خدا را! دروغ مي گويد

جز تو نامي ز كس نمي آرد

جز تو كامي ز كس نمي جويد.

تا گلويم رسيد فريادي

كاين سخن در شمار باور نيست

جز تو، دانند عالمي كه مرا

در دل و جان هواي ديگر نيست.

ليك خاموش ماندم و آرام:

ناله ها را شكسته در دل تنگ.

تا تپش هاي دل نهان ماند،

سينه ي خسته را فشرده به چنگ.

در نگاهم شكفته بود اين راز

كه «دلم كي ز مهر خالي بود؟»

ليك تا پوشم از تو، ديده ي من

برگلِ رنگ رنگِ قالي بود.

«دوستت دارم و نمي گويم

تا غرورم كَشد به بيماري!

زانكه مي دانم اين حقيقت را

كه دگر دوستم... نمي داري...»

(سيمين بهبهانی)

 

سلام

همیشه در خاطرم هست... همه ی آنها... همه ی آنچه که روزی در دستانم بود...
میشنوی؟... همه را در خاطرم نگاه میدارم... همه ی آنچه که روزی در دستانم بود... همه ی آنچه که روزی از دستانم جدا شد...
میبینی؟... بیرون از پنجره دارند می رقصند... داستان پاتریشیای تنها را یادت است؟!... رقص ناتاشا...
چقدر خنده دار بود... آنچه که در ذهنم میپنداشتم... آنچه در ذهنمان میپنداشتیم... من و تو... تو و من... کدام من؟... کدام تو؟
تو و من میان هزاران پرده گم شده ایم... تو و من یکیست!... اما هیچ گاه نتوانستیم بفهمیم...
اما همیشه در خاطرم میماند...
همه ی آنچه روزی در چشمانم بود... اشکهایم... التماسهایم... نگاه هایم...
روزی که با هم در گلدان ناوجودمان رزهای نقره ای کاشتیم...
همه ی آن غنچه ها را در خاطرم نگاه خواهم داشت... تا روزی که هستم... تا امشب... تا فردا... نمیدانم...
دلم میخواهد همینطور سنگین و رمان گونه برایت بگویم که دیگر نیستم... دیگر نبودم... مدتها پیش... تو که مدتهاست رزهای نقره ای را میشناسی نبود من را مدتهاست میان نوشته هایم یافته ای...
دلم میخواهد برایت بنویسم... همینطور سنگین و رمان گونه... که دیگر نیستم...
دلم میخواست میتوانستم از آنچه تو میخواستی بگویم....... اما تو میدانی که من و تو دیگر در هم فدا شده ایم...
تو کیستی؟... تویی که مدتهاست همنشین منهای من بوده ای؟... تو کیستی؟... تویی که سالهاست پشت عینک آفتابیم پنهان شده ای...
به خاطر می آوری؟... مدتها در کنار رزهای نقره ای برایت مینوشتم... از هر آنچه در نگاهم پنهان بود و در دلم نهان... عینک آفتابی... درخت... و همه ی بازیهای بچه گانه ای که تو و من و علی دیوونه ی قصه مان بازی میکردیم...
تو کیستی که تمام این مدت من تنهایم را تنها و تنها با نامت مهمان کردی؟... تویی که گم شده ای... همراه همه ی آرزوهایم...
از همان روز اول... از همان روز اول رزهای نقره ای... تو بودی... و حال... وقتی به پایان عمر رزهای نقره ای رسیده ام میخواهم بدانم کیستی...
همیشه در خاطرم خواهد ماند... همیشه در خاطرم خواهی ماند... دیگر برایم اهمیتی ندارد که کیستی... تمام رازهایت همراه همه رازهای من خواهند مرد...
خواهند مرد...
روزی که با هم رز نقره ای رو در آن گلدان کاشتیم میدانستیم که نخواهیم ماند... یادت است؟...... چه زود گذشت.
اما همیشه در خاطرم خواهی ماند... تمام رازهایت همراه همه رازهای من خواهند مرد...
تو... من... دیگر مهم نیست...
خواهیم مرد... در کنار هم... و باز هم کنار هم...
همیشه در خاطرم هست... همه ی آنچه که روزی در دستانم بود... و حال جز مشتی از خاطرات چیزی برایم نمانده است...
دلم میخواست برایت بنویسم... همینطور سنگین و رمان گونه...
بگذار آخرین حرفهای ما همچون حرفهای آخر انسانهای خوب باشد...
بگذار حرفهای آخرمان طعم گس خورشید نداشته باشد...
فردا باران خواهد بارید... کوله ات را ببند ای همسفر همیشه پنهان من...
باید برویم.......
میدانی که مجبوریم...
شاید مارا در خاطرشان نگاه دارند...
من و تو... قلب کوچیکه مان... رزهای نقره ای....... هوم...
بگذار همینطور سنگین و رمان گونه خداحافظی کنیم...
بگذار آخرین حرفهایمان همچون حرفهای آخر انسانهای خوب باشد...
همیشه در خاطرم هست... همه ی آن خداحافظی هایمان که همچون حرفهای آخر انسانهای خوب سنگین و رمان گونه بود...
داستان ما ادامه دارد... میدانی... داستان من داستان تو... همه ادامه دارد......
همچون چیزهایی که روزی در دستانمان بود...
همچون تمام حرفهای سنگین و نا وجود رمانهای دروغین...

حرفهاي

دل

حرف اول: اين چند روزه كلي به زندگي والبته به مرگ فكر كردم...وقتي ميگن به ادم دنيا فقط دو روزه ادم دلش مي سوزه...ولي.بايد باور كرد كه اين يك حقيقته....يك روز بايد رفت...بايد هميشه برا ي اون روز اماده باشيم...نبايد وقتي به خودمون بيايم كه ديگه دير شده و جاي هيچ برگشتي نباشه و چيزي نداشته باشيم جز پشيماني و حسرت....تا نگاه مي كني وقت رفتن است....ناگهان چه زود دير مي شود....چه خوبه اگه رفتنمون با سربلندي باشه....چه خوبه بعد از رفتنمون كسي به خاطر آسوده شدن خوشحال نباشه.....چه خوبه با يك خاطره خوب از ميان عزيزانمون بريم .... حرف دوم: گفتم نرو پرپر ميشم گفتي مي خوام رها باشم گفتم آخه عاشق شدم گفتي مي خوام تنها باشم گفتم دلم گفتي بسوز گفتم يه عمري باز هنوز؟؟ *** گفتم پس عمرم چي ميشه؟؟ گفتي هدر شد شب و روز گفتم اخه داغون مي شم گفتي به من خوش مي گذره گفتم بيا چشمام به تو گفتي آخه كي مي خره گفتم منو جنس مي بيني؟ گفتي آره بي قيمتي گفتم يه روز كسي بودم با من نكن بي حرمتي *** گفتم صدام مي ميره باز گفتي به درد بسوز بساز گفتم حالا كه پير شدم گفتي كه از تو سير شدم گفتم تمنا مي كنم گفتي مي خوام خوردت كنم گفتم بيا بشكن تنو گفتي فراموش كن منو حرف سوم: انگار نميشه به اين موضوع فكر نكرد....مثل اينكه يه چيز هميشگي و جدا ناپذيره....قصه دل دادن و دل شكستن قصه تازه اي نيست....شما كه اينو مي دونين حد اقل قبل از دل شكستن كمي عاقلانه به طرف مقابلتون فكر كنين....كاش يه لحظه مي تونستين خودتونو جاي اون بذارين و واقعا بفهمين چي مي كشه و البته در اكثر مواقع به ظاهر نشون نمي ده ولي از درون نابود مي شه....اروم اروم اب ميشه....مثل يك شمع...در فراق يار...كمي مهربون باشين.....كمي فكر و البته احساس داشته باشين...وقتي مي دونيم دنيا فقط دو روزه چرا براي همديگه خاطره اي بد و دردناك باشيم....چرا تو اين دو روزه دنيا همراه تنهايي دل يكي ديگه نباشيم؟؟؟...چرا دونه هاي اشكو از روي صورت اوني كه خيلي برامون عزيزه پاك نكنيم ؟؟....مطمئن باشين خوشحال كردن دل يكي ديگه براي خودتون بزرگترين خوشحالي ميشه...امتحان كنيد...تا دير نشده حرف چهارم: عروسك جون فدات شم تو هم قلبت شكسته ....كه صد تا شبنم اشك توي چشمات نشسته منم مثل تو بودم يه روز تنهام گذاشتن .....يه دريا اشك حسرت توي چشمام گذاشتن... چه تهمتها شنيدي...چه تلخيها چشيدي...عروسك جون تو مي دوني چه حسرتها كشيدي عروسك جون زمونه منو اون گوشه انداخت.... بجاي حجله بخت برام زندون غم ساخت بميره اون كه مي خواسته ما رو گريون ببينه....سراي سينه ها مونو ز غم ويرون ببينه عروسك جون نگام كن....چشام برقي نداره....زمستونه تو قلبم كه هيچ گرمي نداره بايد اينجا بخشكيم تو گلدون شكسته...نه اينكه باغبون نيست ...در گلخونه بسته دلم مي خواد يه روزي بعد سالها.... پرستوي سعادت رو ببيني نمي خوام بيش از اين تو صورت من.... نشون ياس و وحشت رو ببيني دلم مي خواد يه روزي فارغ از غم ، تبسم روي لبهامون بشينه شايد اون روز دوباره جون بگيره .....نهال آرزوهامون تو سينه و حرف اخر... يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق زهر بي سروپايى نكنيم

بهش ميگم:
 قسم به  شب سياه و تاريك
به نويد صبح عاشق
به گذشته هاي دوستي
به اميد عشق و خود پرستي
تو مبر زخاطر خود
من و آنهمه وفا را
با گريه و بغض ميگم:
مرو دور از اين نگاهم
كه توئي توئي پناهم
اشكامو پاك ميكنم و ميگم:
نكني خطا دوباره
كه تو را ز دل برانند
با غرور ميگم كه:
تو بيا به كلبه من
بشنو تو  درد و غصه من
يا...
تو بخوان ز دفترمن
همه حرف من را...
يك كلمه جواب ميده:........

.

سلام

پيش از خود كشي {جبران خليل جبران }
ديروز زني كه قلبم او را دوست مي دارد در گوشه اي از اين اتاق خلوت و آرم از جام بلورين جرعه اي نوشيد .
اين ديروز بود و ديروز هرگز باز نميگردد و امروز معشوق به سرزمين فراموشي رفت .
اما هنوز آثار انگشتان بر روي آيينه باقي مانده و بوي نفسهايش در ميان لباسهايم و پژواك صدايش در گوشم كنار خانه ام كاملا" از بين نرفته است .
زني كه قلبم او را دوست ميدارد به مكان بسيار دوري رفت كه به آن دره ي تنهايي مي گويند .
صبح فردا پنجره هاي اتاقم را خواهم گشود تا همه ي آثار و نشانه هايي كه آن افسونگر زيبا از خود به جاي گذاشت بيرون رود .
ديروز را به تاريكي عدم ببرد .
جوانان !
زني كه قلبم را دوست ميدارد شبيه زناني است كه دلهايتان دوست مي دارند .
زنان مخلوقات عجيبي هستند .
خدايان آنها را آفريدند و فروتني كبوتران و صفات ماران و زيبايي طاووسان و حشي گري گرگان و جمال گلهاي سفيد و هراس شبهاي تاريك به همراه مشتي خاكستر و اندكي كف دريا در آنها نهادند .
زن كه قلبم او را دوست ميدارد از زمان كودكي مس شناختم و در مرغزارها پشت سر او مي دويدم و دامنش را ميگرفتم . آنگاه در دوران جواني سايه چهره اش را بر جلد كتابها مي ديدم و خطوط قامتش را در ميان ابرهاي آسمان مي يافتم و صداي او را به همراه صداي شرشر آب در جويبار مي شنيدم و چون مرد شدم در كنار او مي نشينم و سخن مي گفتم .
همه ي اينها به ديروز تعلق داشت و ديروز روياي است كه ديگران باز نمي گردد .
اما امروز آن زن به سرزمين بسيار دور و بياباني سرد رفت كه بدان سرزمين فراموشي و تنهايي مي گويند .
نام زني كه قلبم او را دوست مي دارد زندگي است !
زندگي يك زن افسونگر و زيبايي ست كه دلهاي ما را شيفته ي خود مي كند و ارواحمان را فريب مي دهد وجدانمان را پر وعده ها مي كند و صبرمان را ميكشد و نا اميدي را در ما بيدار مي كند .
زندگي زني است كه خود را با اشكهاي عاشقان مي شويد و با خون قربانيانش معطر مي سازد .
زندگي زني است كه روزهاي سفيد را بر تن مي كند كه آستر آن سياهي است .
زندگي قلب آدمي را به عنوان دوست خود مي پسندد اما به عقد او در نمي آيد .
زندگي زن بد كاره ايست اما زيبا ؛
هر كسي هرزگي او را ببيند از زيبايي اش بيزار مي شود

 

چرا خانه ما سيب نداشت

تو به من خنديدي
ونمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديدم

باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلوده به من كرد نگاه

سيب دندان زده ازدست تو افتاد به خاك
و تو رفتي و هنوز
سالهاهست كه درگوش من آرام آرام
خش خش گام توتكرار كنان
مي دهد آزارم

و من انديشه كنان
غرق اين پندارم
كه چرا
خانه كوچك ما
سيب نداشت

ح.مصدق

شناور سوي ساحل هاي ناپيدا، دو موج  رهگذر  بوديم

دو موج  همسفر بوديم ،  گريز ما ، نياز  ما ، نشيب ما ،  فراز ما

شتاب  شاد ما با هم ، تلاش  پاك  ما  توام

چه جنبش ها كه  ما را بود  روي  پرده  دريا

شبي  در گردبادي تند  روي  قله  خيزاب

رها شد او ز آغوشم ،  جدا ماندم  ز دامانش

گسست  و  ريخت  مرواريد  بي پيوند مان بر آب

از آن پس در پي  همزاد  ناپيدا،  بر اين درياي  بي خورشيد

كه  روزي  شب چراغش  بود و مي تابيد

به هر  ره  مي دوم  نالان  به  هر سو  مي دوم  تنها

 

فروخ فروخزاد در دی ماه سال 1313 هجری شمسی در تهران متولد شد. پس از گذراندن دوره های آموزش دبستانی و دبیرستانی به هنرستان بانوان رفت و خیاطی و نقاشی را فرا گرفت.
 

شانزده ساله بود که به یکی از بستگان مادرش-پرویز شاپور که پانزده سال از وی بزرگتر بود- علاقه مند شد و آن دو با وجود مخالفت خانواده هایشن با هم ازدواج کردند. چندی بعد به ضرورت شغل همسرش به اهواز رفت و نه ماه بعد تنها فرزند آنان کامیار دیده به جهان گشود. از این سالها بود که به دنیای شعر روی آورد و برخی از سروده هایش در مجله خواندنیها به چاپ رسید. زندگی مشترک او بسیار کوتاه مدت بود و به دلیل اختلافاتی که با همسرش پیدا کرد به زودی به متارکه انجامید و از دیدار تنها فرزندش محروم ماند.
 

نخستین مجموعه شعر او به نام اسیر به سال ۱۳۳۱ در حالی که هفده سال بیشتر نداشت از چاپ درآمد. دومین مجموعه اش دیوار را در بیست ویک سالگی چاپ کرد و به دلیل پاره ای گستاخی ها و سنت شکنی ها مورد نقد و سرزنش قرار گرفت. بیست و دو سال بیشتر نداشت که به رغم آن ملامت ها سومین مجموعه شعرش عصیان از چاپ درآمد.

فروغ در مجموعه اسیر بدون پرده پوشی و بی توجه به سنت ها و ارزشهای اجتماعی آن احوال و احساسات زنانه خود را که در واقع زندگی تجربی اوست توصیف می کند. اندوه و تنهایی و ناامیدی و ناباوری که براثر سرماخوردگی در عشق در وجود او رخنه کرده است سراسر اشعار او را فرا می گیرد. ارزش های اخلاقی را زیر پا می نهد و آشکارا به اظهار و تمایل می پردازد و در واقع مضمون جدیدی که تا آن زمان در اشعار زنان شاعر سابقه نداشته است می آفریند.
در مجموعه ديوار و عصيان نيز به بيان اندوه و تنهايی و سرگردانی و ناتوانی و زندگی در ميان روياهای بيمارگونه و تخيلی می پردازد و نسبت به همه چيز عصيان می كند. بدينسان فروغ همان شيوه توللی را با زبانی ساده و روان اما كم مايه و ناتوان دنبال می كند. از لحاظ شكل نيز در اين سه مجموعه همان قالب چهار پاره را می پذيرد و گهگاه تنها به خاطر تنوع ، اندكی از آن تجاوز می كند.
 

فروغ از سال ۱۳۳۷ به كارهای سينمايی پرداخت. در اين ايام است كه او را با ابراهيم گلستان نويسنده و هنرمند آن روزگار همگام می بينيم. آن دو با هم در گلستان فيلم كار می كردند.
در سال ۱۳۳۸ برای نخستين بار به انگلستان رفت تا در زمينه امور سينمايی و تهيه فيلم مطالعه كند. وقتی كه از اين سفر بازگشت به فيلمبرداری روی آورد و در تهيه چند فيلم گوتاه با گلستان همكاری نزديك و موثر داشت. در بهار ۱۳۴۱ برای تهيه يك فيلم مستند از زندگی جذاميان به تبريز رفت. فيلم خانه سياه است كه بر اساس زندگی جذاميان تهيه شده ، يادگاری هنری سفرهای او به تبريز است. اين فيلم در زمستان ۱۳۴۲ از فستيوال اوبرهاوزن ايتاليا جايزه بهترين فيلم مستند را به دست آورد.
 

چهارمين مجموعه شعر فروغ تولدی ديگر بود كه در زمستان ۱۳۴۳ به چاپ رسيد و به راستی حياتی دوباره را در مسير شاعری او نشان می داد. تولدی ديگر ، هم در زندگی فروغ و هم در ادبيات معاصر ايران نقطه ای روشن بود كه ژرفای شعر و دنيای تفكرات شاعرانه را به گونه ای نوين و بی همانند نشان می داد. زبان شعر فروغ در اين مجموعه و نيز مجموعه ایمان بياوريم به آغاز فصل سرد كه پس از مرگ او منتشر شد ، زبان مشخصی است با هويت و مخصوص به خود او. اين استقلال را فقط نيما دارا بود و پس از او اخوان ثالث و احمد شاملو ﴿در شهرهای بی وزنش﴾ و اين تشخيص نحصول كوشش چندين جانبه اوست: نخست سادگی زبان و نزديكی به حدود محاوره و گفتار و دو ديگر آزادی در انتخاب واژه ها به تناسب نيازمندی در گزارش دريافت های شخصی و سه ديگر توسعی كه در مقوله وزن قائل بود.

فروغ پس از آنكه در تهيه چندين فيلم ابراهيم گلستان را ياري كرده بود در تابستان ۱۳۴۳ به ايتاليا، آلمان و فرانسه سفر كرد و زبان آلماني و ايتاليايي را فرا گرفت. سال بعد سازمان فرهنگي يونسكو از زندگي او فيلم نيم ساعته تهيه كرد، زيرا شعر و هنر او در بيرون از مرزهاي ايران به خوبي مطرح شده بود.
 

فروغ فروخزاد سي و سه سال بيشتر نداشت كه در سال ۱۳۴۸ به هنگام رانندگي بر اثر تصادف جان سپرد و در گورستان ظهيرالدوله تهران به خاك سپرده شد.
 

تولدي ديگر
همه هستي من آيه تاريكي ست
كه ترا در خود تكراركنان
به سحرگاه شكفتن ها و رستن هاي ابدي خواهد برد
من در اين آيه ترا آه كشيدم، آه
من در اين آيه ترا
به درخت و آب و آتش پيوند زدم
زندگي شايد
يك خيابان درازست كه هر روز زني با زنبيل از آن مي گذرد
زندگي شايد
ريسماني ست كه مردي با آن خود را از شاخه مي آويزد
زندگي شايد
طفلي ست كه از مدرسه بر ميگردد
زندگي شايد
افروختن سيگاري باشد، در فاصله رخوتنك دو هم آغوشي
يا عبور گيج رهگذري باشد

 

سال‌های عاشق

شاه‌رخ ستوده‌ی فومنی

 

تقویم‌ها در گنجه

و

ماهیان قرمز فراری

در چهارراه‌ها

در خطوط عابران پیاده مردد مانده بودند

و خورشید

پریشان و تفته

از روزنه‌ي تردید

به مرده‌گانی می‌نگریست

که در کوچه حمام آفتاب می‌گرفتند.

 

من

ره‌گذران غم‌زده‌ای را می‌شناختم

که به هوای خوردن هوای آلوده

به کوچه می‌آمدند.

تلفن‌های عمومی مقصدشان بود

اما

شماره‌های ممنوع را

انگشتان عاشق‌شان پیوسته در جیب می‌فشرد

بی‌جسارت مکالمه‌ای

حتا خاموش
در سکوتی میان فاصله‌های تنفس

که ادامه‌ی ناگفته‌ها بود.

 

سکه‌ها

بی‌آن‌که

آن‌ها را برای آزمونی عاشقانه

خرج کنند

در لای انگشتان عاشق خواب می‌دیدند

با بوی سیگار و کافور.

 

ماهیان قرمز فراری

در چهارراه‌ها

در خطوط عابران پیاده مردد مانده بودند

و خورشید

پریشان و تفته

از روزنه‌ی تردید

 به مرده‌گانی می‌نگریست

که عصرها به هوای خوردن هوای آلوده

به کوچه آمده بودند و در سال‌های عاشق‌شان

سکه‌ها را

در جیب می‌اندوختند.

و از فرط مرگ، برای حمام آفتاب در کوچه مانده بودند.

پرواز را بخاطر بسپار

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.

 

 

اشعار فریدون مشیری

بغض

در اين جهان لا يتناهي،

آيا، به بيگناهي ماهي،

- ( بغضم نمي گذارد، تا حرف خويش را

از تنگناي سينه بر آرم ! )

گر اين تپنده در قفس پنجه هاي تو،

اين قلب بر جهنده،

آه، اين هنوز زنده لرزنده،

اينجا، كنار تابه !

در كام تان گواراست ؛

حرفي دگر ندارم ! ...

سهراب سپهري

 

نيلوفر

 

 

از مرز خوابم مي گذشتم،

سايه تاريك يك نيلوفر

روي همه اين ويرانه ها فرو افتاده بود .

كدامين باد بي پروا

دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟

***

در پس درهاي شيشه اي رؤياها،

در مرداب بي ته آيينه ها،

هر جا كه من گوشه اي از خودم را مرده بودم

يك نيلوفر روييده بود .

گويي او لحظه لحظه در تهي من مي ريخت

و من در صداي شكفتن او

لحظه لحظه خودم را مي مردم .

***

بام ايوان فرو مي ريزد

و ساقه نيلوفر برگرد همه ستون ها مي پيچد .

كدامين باد بي پروا

دانه نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟

***

نيلوفر روييد،

ساقه اش از ته خواب شفّا هم سركشيد

من به رؤيا بودم

سيلاب بيداري رسيد

چشمانم را در ويرانه خوابم گشودم

نيلوفر به همه زندگي ام پيچيده بود

در رگهايش من بودم كه مي دويدم

هستي اش در من ريشه داشت

همه من بود

كدامين باد بي پروا

دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد

 

سهراب سپهري

مرگ رنگ

رنگي كنار شب

بي حرف مرده است .

مرغي سياه آمده از راه هاي دور

مي خواند از بلندي بام شب شكست .

سر مست فتح آمده از راه

اين مرغ غم پرست .

در اين شكست رنگ

از هم گسسته رشته هر آهنگ .

تنها صداي مرغك بي باك

گوش سكوت ساده مي آرايد

با گوشواره پژواك .

مرغ سياه آمده از راه هاي دور

بنشسته روي بام بلند شب شكست

چون سنگ، بي تكان .

لغزانده چشم را

بر شكل هاي در هم پندارش .

خوابي شگفت مي دهد آزارش :

گل هاي رنگ سر زده از خاك هاي شب .

در جاده هاي عطر

پاي نسيم مانده ز رفتار

هر دم پي فريبي، اين مرغ غم پرست

نقشي كشد به ياري منقار

بندي گسسته است

خوابي شكسته است

رؤياي سرزمين

افسانه شگفتن گلهاي رنگ را

 از ياد برده است .

بي حرف بايد از خم اين ره عبور كرد

رنگي كنار اين شب بي مرز مرده است .

 

فريدون مشيري

بي تو مهتاب  شبي  باز از آن كوچه  گذشتم

همه تن  چشم  شدم خيره  به دنبال  تو گشتم

شوق ديدار  تو  لبريز  شد از  جام  وجودم

شدم آن عاشق ديوانه  كه  بودم

در نهانخانه جانم  گل ياد تو درخشيد

باغ  صد خاطره  خنديد

عطر  صد خاطره  پيچيد

 يادم آمد  كه شبي  با هم از آن كوچه  گذشتيم

پر گشوديم  و درآن خلوت دلخواسته  گشتيم

ساعتي  بر لب  آن  جوي نشستيم

تو همه  راز  جهان  ريخته  در  چشم  سياهت

من همه  محو تماشاي نگاهت

آسمان  صاف و شب آرام

بخت  خندان  و زمان  رام

خوشه ماه  فرو ريخته  در آب

شاخه ها دست بر  آورده  به مهتاب

شب و صحرا  و گل و سنگ

همه دل داده  به آواز  شباهنگ

يادم آيد تو  به من  گفتي  از اين  عشق  حذر كن

لحظه اي چند بر اين  آب  نظر كن

آب  آيينه  عشق  گذران است

تو كه امروز نگاهت  به نگاهي نگران است

باش  فردا  كه  دلت  با  دگران  است

تا  فراموش  كني  چندي  از اين شهر  سفر كن

با  تو گفتم  حذر از  عشق ؟  ندانم

سفر از پيش تو؟  هرگز  نتوانم

روز اول  كه دل من  به  تمناي تو پر زد

                چون كبوتر لب بام  تو نشستم

تو به  سنگ  زدي  من رميدم نه  گسستم

بازگفتم  كه تو صيادي  و من آهوي  دشتم

تا به  دام  تو در افتم  همه جا  گشتم  و گشتم

       حذر از  عشق  ندانم

سفر  از  پيش تو  هرگز  نتوانم  نتوانم

اشكي  از  شاخه  فرو ريخت

مرغ  شب ناله  تلخي  زد و  بگريخت

   اشك  در  چشم  تو لرزيد

ماه  بر  عشق  تو خنديد

يادم آيد كه  دگر از  تو جوابي  نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

        نگسستم  نرميدم

رفت در  ظلمت غم  آن شب  و شبهاي دگر هم

نه گرفتي  دگر از عاشق  آزرده  خبر هم

  نه كني  ديگر  از آن  كوچه  گذر هم

بي تو اما  به چه  حالي  من از آن  كوچه گذشتم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

عشقي که تو را ازادامه مسير باز دارد ، عشق واقعي نيست

سلام امروز میخواهم شعرهایم را برایتان بنویسم

تا به حال شده که نامه ات را کسی نخواند

سکوت

آب دریاها بخار شد

ابرها سنگین شدند

زمین طاقت باران ندارد

سکوت سراسر دنیا را فراگرفته

دلتنگی

آیا کسی هست ببیند

جایی که پیادهرو تموم میشه

جایی که اوج امیدها نا امیدی است

دلم برای عشق تنگ شده

دلم واسه هر چی زمین تنگ شده 

دلم برای ترانه تنگ شده

دلم برای ستاره تنگ شده

دلم برای خاطره تنگ شده

دلم برای پرستو تنگ شده

دلم برای خودم " برای دلم تنگ شده

دلم برای هر چی دل تنگ " تنگ شده

دیوار

دیوار قلبم فرو ریخت

آسمان چشمم غرید

گونه هایم تر شد

لبهایم آواز خواند

دلم گوش داد

قلبم تپید

دیوار قلبم فرو ریخت

آسمان چشمم بارید

گونه هایم خیس

دلم شکسته

شستن

چرا باران نمیبارد

آسمان هم با من قهر است

شبنم صبحگاهی چه زیباست

رنگین کمان هفت رنگ در دل آسمان

پرنده های خیس مچاله در تن خود

یکی یکی قطره ها سر می خورند روی شیشه

آسمان پر از آب میشود

زمین آیینه آسمان سقف آتاقم آسمان ندارد

در شگفتم چرا امشب باران نمیبارد

نسیم

دایره وار گرد زندگی میگردم

 لحظه ها را میشمارم

نسیم رویا هایم میوزد

ستاره در آسمان میدرخشد

اندام شعرم بلند نیست

قامتی ندارد

زیبا نیست

قافیه ندارد

اما میتوان لحظه ها

نسیم روئیا ها وحتی احسا س ستاره هارا

در شعرم پیدا کرد

میتوان لحظه ها ونسیم روئیا

 وستاره وشعرم را در دایره ای اسیر کرد

تا به حال شده کسی حرفهایت را گوش نده ؟

تولد

در بهار متولد شدم

وقتی پرستوها به خانه برگشتند

وقتی گلها روئیدند

درختان شکوفه زدند

در بهار متولد شدم

او را در پائیز دیدم

در پائیز عاشق شدم

دل بهاری ودل پائیزی

بهاری سبز وپاییزی زرد

او را به خلوت خود راه دادم

تا در کنار هم همیشه سبز باشیم

ما در بهار متولد شدیم

 

ياد باد آنکه زما وقت سفر ياد نکرد

 

 

_ يه شعري هميشه به خاطرم مونده ....آتش بگير تا که بداني چه مي کشم ، احساس سوختن به تماشا نمي شود.

تو

آن شب روشن

زیر تازیانه باد

کنار سنگفرش خیابان

زیر تگرگ وباران

یادت هست؟

آن شب

که دستانت از سرما حس نداشت

که پاهایت توانی نداشت

یادت آمد

آن شب من

بی تفاوت از کنارت گذشتم

یادت آمد

اکنون

 

اکنون مینویسم

 

از این پس که داند که چه خواهد شد

مینویسم از روزگاران که همانند باران

نم نم شروع میشود وبا شتاب پایان میپذیرد

روزهایی که شروع آن روشنایی

پایان آن تاریکی

روزهای خسته کننده "تکرار شونده "ملال آور

می نویسم

از گذشته

در آن دور دستها عشقی بود ودلی

یادی واشکی وچشمی منتظر

مینویسم از نیامده واز آینده

کس چه میداند که چه خواهد شد

نمیدانم چه بنویسم از چیزی که نمیدانم

فقط میدانم

که

روزگاران تکرار خواهد شد

تنها

تو بمان با من که من تنهای تنهایم

در این دنیای وا نفسا بمان تنهای تنهایم

دلم تنگ خدایا تو را هرگز نمیبینم

کنار نهر پر آبم ولی آبی نمیبینم

گفتم بیا تو ای باران پاییزی

تو که از غم آسمان اشک میریزی

تنهاييم را با تو قسمت مي‌كنم سهم كمي نيست

 

مگر خاموشی من ، راز دلم را به تو نمی گوید ؟

 

پسركي از خدا پرسيد : مادرم چرا گريه مي كند؟

خدا جواب داد :

به او قلبي داده ام تا همسرش را دوست بدارد ، از خطاهاي او بگذرد و همواره در كنار او باشد و به او اشكي داده ام تا هرهنگام كه خواست ، فرو بريزد . اين اشك را منحصرا براي او خلق كرده ام تا هرگاه نياز داشت بتواند از آن استفاده كند زيبايي يك زن در لباسش ، مو ها ، يا اندامش نيست . زيبايي زن را بايد در چشمانش جست و جو كرد زيرا تنها راه ورود به قلبش آْنجاست

سلام

ميروي و گريه مي آيد مرا
اندكي بنشين كه باران بگذرد

ته چمدانم
پر از شمع روشن
رخت و برگ سوخته
گذر نامه من

هيچ ميداني چرا پيراهنم رنگ شب است ؟!

عشق يعنی ديده بر در دوختن

جهان را همين جا نگه‌دار !!
پياده مي‌شوم ...

سلام

حرمت عشق ؛ گرامي تر از آن است که من ؛ سخن از عشق بگويم اما ؛ عشق رازي است ميان تو و من ؛ که فقط معني اين راز خدا مي داند

دل من برايت تنگ است اين جمله امروز چقدر خالي ست ! روزي اين جمله تمام حال مرا بازگو مي كرد .واژه واژه اش بوي تنهايي مرا تمام و كمال مي پراكند . امروز اما ، دل تنگ بودن معنايي ندارد ! حس امروز من دلتنگي نيست. انسان براي آنچه كه اكنون ندارد ، اما ديروز داشته است و فردا شايد داشته باشد دل تنگ مي شود . من امروز تو را ندارم ، درست ! اما ديروز و ديروز و صدها ديروز ديگر هم نداشته ام و براي داشتنت هيچ فردايي متصور نيست ! داشتنت خاطره ايست آن چنان كه ديگر به افسانه هاي هزار و يكشب مي ماند و از سوي ديگر محالواره ايست براي فردايي كه به جادوي هيچ غول چراغي ، هرگز نخواهد آمد !! به من حق بده كه دلتنگ نيستم . من اصلا هيچ نيستم ! هيچ ندارم ! احساسم تكه تكه شده و تصاوير معوج اين آينه تكه تكه به هيچ چيز شباهت ندارد . ما به يك گم شدن نياز داشتيم ، بدون فكر كردن ! در لا به لاي برفهاي تقدير كه بر سرمان مي باريد . ما بايد به هم فرصت حرف زدن مي داديم .بايد شجاعت شنيدن را حفظ مي كرديم ،چنان كه شجاعت گفتن را ! اما ما چه كرديم ؟! از هم فرار كرديم ! يا به عبارت بهتر از خودمان گريختيم ! منطق دودوتا چهارتاي مان را به كار گرفتيم و دل بيچاره تعطيل شد !! خواستيم متهمي پيدا كنيم .زمين و آسمان در پيش چشمان ما به شكل «مظنونيني هميشگي» درآمدند كه دستهاشان ، خائنانه ، دستهاي ما را از يكديگر جدا كرده بود !بعد هم وقتي ديديم دستمان به جايي بند نيست ، بند كرديم به خودمان . نازنين روزهاي خوش علاقه ! تمام قصه همين بود ! ما خيلي به هم بدهكاريم . ما به خودمان هم خيلي بدهكاريم ! هزار بهانه جور كرديم تاديگر بهانه هم نباشيم ! غافل از اينكه گريه هاي بي بهانه ، بر خاك مي ريزند و گريه هاي بهانه دار بر شانه ! و اين تفاوت زمين است و آسمان !! آرزوي ديروز فراموش ناشدني ! تو ديگر آرزوي من نيستي !! هيچگاه دلم پايش را از گليم خودش درازتر نكرده است ! آرزوي محال داشتن مثل اميد بستن به سراب ست كه تنها عطش را مي افزايد .آرزوي امروز شايد گريستني باشد بر دامان پرمهرت آن چنان كه سخن را مجالي نباشد و تنها اشك باشد و اشك و بس ! مي بيني كه ! اين هم كم محال نيست !! شهدخت قصر غزلهاي غاشقانه ام ! غزلواره زندگي ما دو سه بيت كم آورد ! سيلاب فاجعه آن چنان مرگبار بود كه طومار عاشقانگي پيچيده شد ، نا تمام ! ما بايد آن را با هم تمام مي كرديم . همان طور كه با هم آغاز كرديم و ادامه داديم . چه اين غزل ، غزل من نبود ، غزل تو هم نبود ، غزل ما بود ! اما ما نه خواستيم و نه توانستيم « به سرايش اين شعر نا تمام » دست زنيم . چه ديگر دست مشتركي باقي نمانده بود !هجوم طوفان دستهاي ما را از هم جدا كرده بود …. چقدر ترانه يغما (1) زيباست : گريه كردم گريه كردم ، اما دردمو نگفتم تكيه كردم به غرورم ، تا ديگه از پا نيقتم چه ترانه بي اثر بود ، مثه مشت زدن به ديوار اولين فصل شكستن ، آخرين خدانگهدار ! من به قله مي رسيدم ، اگه هم ترانه بودي صد تا سد رو مي شكستم ، اگه تو بهانه بودي …اگه تو ترانه بودي …اگه تو بهانه بودي … اما ما نخواستيم هم ترانه بمانيم ، ما بهانه مان را گم كرديم و پشت سد و پاي كوه آخرين خدا نگهدار را هم از يكديگر دريغ كرديم ! بانوي منطقي ! اين همه دليل براي نداشتنت بس نيست ؟!!

خوشبختي چه شكليه‌؟؟؟ 

     
    تا حدود زيادي شما هماني هستيد كه فكر مي‌كنيد و مي‌توانيد آنچه را كه فكر مي‌كنيد از عهده شما ساخته نيست انجام دهيد، اين طرز فكر شماست كه شما را به عرش مي‌رساند و يا در غير اين صورت در درياي نوميدي غرق مي‌سازد.
    اين تصوير ذهني است كه به شما شادي يا غم‌، موقعيت‌، يا شكست‌، خوشبختي و يا درد و رنج حكم مي‌دهد. تصوير ذهني شما مي‌تواند به شما كمك كند تا آنچه را براي رسيدن به شادي و رضايت لازم داريد انجام دهيد، مي‌تواند به شما كمك كند تا از زندگي خود لذت ببريد، مي‌تواند اسباب اعتماد به نفس و اطمينان به كار و فعاليت هايي باشد كه شما براي زمان فراغت خود انتخاب مي‌كنيد، مصمم بر شاد زيستن شويد، از روي خيرخواهي به ارزيابي خودتان بپردازيد، بهترين و طلايي‌ترين لحظات زندگي را در ذهن مجسم كنيد و با توجه به واقعيت‌ها، نه خيالات واهي‌، بلكه براساس تصوير مثبت كه از واقعيات زندگي داريد، اين تصوير خوشايند از خويش را تقويت كنيد.
    در حالي كه به اعتقاد من‌، اشخاصي كه در سالهاي شكل‌گيري شخصيت‌شان طوري تربيت شده‌اند كه مي‌توانند بدون كمترين تلاش از تصوير ذهني مثبت برخوردار باشند بهتر از سايرين با كمي تلاش و درك موضوع مي‌توانند تصوير ذهني خود را بهتر كنند و موفقيت را در آغوش بكشند. با تكرار و مداومت و با در نظر گرفتن صادقانه محدوديتها، تصوير ذهني بهبود يافته و عزت نفس به وجود مي‌آيد.
    اين دو توصيه را حداقل براي چند روز به كار ببنديد اگر بد بود، ديگر به آن عمل نكنيد:
    1 - براي هر روز خود هدفي در نظر بگيريد.
    2 - هرگز و هرگز زندگي را طلاق ندهيد.
    داستان جالبي شنيده‌ام كه براي شما نيز مي‌گويم‌: در سالن آرايشگاه مردانه‌اي چند آقا با هم از ماشين‌شان صحبت مي‌كردند. يكي از آنها مي‌گويد: ماشين شورلت خوبي دارم‌، شصت و چهار هزار كيلومتر كار كرده و آخ نگفته‌، دوست او گفت‌: ماشين من هفتاد هزار كيلومتر كار كرده و هر بيست كيلومتر روغن آن را عوض مي‌كنم و خلاصه هر كدام اطلاعات بسيار دقيق و فني ارايه مي‌كردند و همان موقع پيرمرد صاحب سالن گفت‌: كدام يك از شما همين قدر مواظب روح خودتان هم هستيد؟!
    كدام يك از شما از تصوير ذهني خود چيزي مي‌داند؟ همة ما ظاهراً انسانهاي مرتب و خوش لباسي هستيم به آرايشگاه مي‌رويم و روغن ماشين‌هايمان را به طور مرتب عوض مي‌كنيم‌. اما كدام يك از ما هر روز هدفهاي مثبت و انديشه‌هاي قشنگ خودمان را مرور مي‌كنيم‌؟ و هر روز را با يك ايده و هدف نو آغاز مي‌كنيم‌.
    جرج برنارد شاو، زماني خوانندگان آثارش را به تميز نگه داشتن روان‌شان توصيه مي‌كرد. به اعتقاد او روان انسان همانند پنجره‌اي است كه انسان از پشت آن زندگي و محيط اطرافش را تماشا مي‌كند.
    نكتة مهم اينجاست كه بسياري از ما، از اتومبيل خودمان‌، وسايل خانه و طلاهايمان بهتر و بيشتر از تصاوير ذهني‌مان نگهداري مي‌كنيم‌، تصوير ذهني خود را جايي گم مي‌كنيم و همراه آن انگيزه خوشبخت شدن را از دست مي‌دهيم‌. مواظب خودمان و روحمان و انديشه‌هاي قشنگمان باشيم‌. نگذاريم كه هيچ باد مخالفي ابرهاي سياه را روبه‌روي پنجرة ذهنمان بياورد.

 

 هيچ حرف دگری نيست...

هيچ حرفِ دگری نيست که با تو بزنم

تو نمی فهمی اندوه مرا

چه بگويم به تو ای رفته ز دست ؟

شدم از مستی چشمانِ تو مست

شده ام سنگ پرست

مرگ بر آنکه دلش را به دلِ سنگِ تو بست .

سلام

هنر تو كنترل عواطف ديگران است


نويسنده: دكتر دانيل گلدمن

مترجم: حميدرضا بلوچ

يكي از جنبه‌هاي مهارت اجتماعي اين است كه بتوانيم فردي با احساسات برآشفته را آرام كنيم. كنترل كردن فردي كه در اوج خشم و عصبانيت است نشانه‌ي كمال استادي در مهارت‌هاي اجتماعي به شمار مي‌رود. اطلاعات به دست آمده در زمينه‌ي سرايت عاطفي و كنترل خشم نشان مي‎دهد كه يكي از موثرترين تدابير در اين مورد آن است كه حواس فرد خشمگين را پرت كنيم، با او اظهار همدردي نموده و سپس ذهن او را به موضوع ديگري كه براي او حالت خوشايندتري دارد منحرف كنيم ـ خلاصه نوعي كشتي عاطفي!
داستاني كه در زير مي‌آيد نمونه‌ي بارز چنين مهارت ظريفي در هنر نفوذ عاطفي است؛ تري دابسون، در سال‎هاي 1950، يكي از نخستين امريكايي‌هايي بود كه در ژاپن به ورزش رزمي آيكيدو مي‎پرداخت. دابسون چنين تعريف مي‎كند «يك روز عصر كه داشتم با ترن شهري توكيو به خانه بر‌مي‎گشتم كارگر درشت‌هيكل و مستي سوار قطار شد و تلوتلوخوران شروع به ترساندن مسافران كرد. همان‌طور كه نعره مي‎كشيد و به همه كس فحش مي‎داد، به طرف زني كه بچه‎اش را در بغل گرفته بود، حمله‌ور شد زن در پشت زوج سالخورده‌اي پناه گرفت و همگي با وحشت به طرف عقب كوپه رفتند. مرد مست همان‌طور كه پيچ و تاب مي‎خورد و سراپا خشم بود به ميله‎ي آهني وسط كوپه چنگ انداخت. گويي كه سعي داشت آن را از جاي خود در‌آورد. در اين لحظه، من كه تازه از تمرين آيكيدو باز‌مي‎گشتم و در اوج آمادگي جسماني بودم از جا بلند و آماده شدم كه مرد مست را سر جاي خود بنشانم. اما ناگهان كلمات معلم خود را به ياد آوردم كه مي‌گفت «آيكيدو هنر آشتي است. هر كس به فكر جنگيدن باشد ارتباط خود را با جهان هستي از دست مي‎دهد. آيكيدو سعي دارد اختلافات را بر‌طرف كند نه اينكه آنها را دامن بزند.» من به معلم خود تعهد داده بودم كه هرگز شروع‌كننده‎ي جنگ نباشم و مهارت‎هاي رزمي آيكيدو را فقط براي دفاع به كار ببرم. در آن لحظه فرصتي پيش آمده بود كه قابليت‎هاي خود را در زندگي واقعي محك بزنم. بنابراين در همان حين كه همه‎ي مسافران از ترس در جاي خود ميخكوب شده بودند به آرامي و با متانت از جاي خود برخاستم.
مرد مست با ديدن من نعره‎اي سر داد كه: «اوهو! يك غريبه! بايد يك درس ژاپني بهت بدهم!» و خودش را آماده كرد تا به من حمله‎ور شود اما درست در همين لحظه فرياد مهيب و مسرت‎بخشي به هوا برخاست كه لحن�